[Zbigniew Michalski]

zapatrzona w moje oczy
jak w pąki kwiatów
czekasz niecierpliwie
kiedy rozwiną pierwsze płatki

i oszołomiona aromatyczną
wonią
pobiegniesz krętą ścieżką
zadurzenia

wniebowzięta
ponad rajem naszych serc
rozwiniesz niepostrzeżenie
skrzydła anioła

w miłosnym uniesieniu
lżejsza niż źdźbło
odfruniesz za siódmą górę
za siódme morze chwili

[Jaskier]

Archaicznie, za dużo słów. Takie to rozciapciane, choć zapewne, od serca płynące.

[słoneczko]

Wiersz, pełen romantycznych uniesień... założonych na przyszłość, a co z teraźniejszością ?
Tu i teraz, jest bardziej istotne, niż stwierdzenie "kiedy".

Pozdrawiam.

[Zbigniew Michalski]

[Zbigniew Michalski]

[słoneczko]

Szczęśliwą musi być ta, której przyrzeczono tyle słodkich obietnic!
Pozdrawiam.

[Zbigniew Michalski]