 Wysłany: 2020-01-25, 20:01 Temat postu: Pierwsze wiersze i inne wcześniejsze zebrane z POSTscriptum |  |
| ambra galla dla plezantropa
rozgrzewa się wydając żywiczny zapach niezmiennie złocisty słowem i pieśnią potarty ciągle przyciąga zabiegane myśli i słonecznieją pod wpływem spojrzenia słowiański jantar bywa złocisty jak miód lub ciemnieje z nagła jak noc listopadowa czasami z przejrzystością oka dziecka zaszkli się nagłą kruchością chwili popatrz do wnętrza bursztynu nie po to byś wróżył z barw lecz by przywieść perlisty spokój piasek bałtycki i łzy igieł sosnowych jeszcze nie czas z szeptem metafor spłynąć wspomnieniem po pniach drzew 21.12.06 usiadłam z nim na progu myśli a potem popłynęła pieśń oczu śpiew zwiedzionego jongleura któremu czasem tłum woła hosanna lub przedwcześnie wróży upadek kłamstwa tak kłamstwa skrapiane żądzą potrafią żyć samodzielnie obiecywał że zniknie o drugiej nad ranem tylko wcześniej ograbi katedrę na rogu wyniesie z niej fałszywą relikwię i małą drzazgą z ramion golgoty wykole zdziwione źrenice tej szmacie co śmiała śnić się madonną pozory tak pozory tworzone pikselem potrafią napluć do serca ostatnie pytanie zdławił warknięciem nie staraj się zrozumieć mężczyzny nie wkładaj palca w ranę adama postanowił zdechnąć dla własnego spokoju najlepiej pod pozorem rozległego zawału uznał że to dobra pointa 25.11.06 nie widuję jej już od tygodnia nie zaznała nic prócz kalectwa myśli a lata wyczekiwania na nagły cud zaobfitowały zgarbionym gniewem wystawanie pod progiem świątyni oswajało tylko katedralne gołębie i nabijało kolejne guzy upokorzenia wielka spokojność nie nadchodziła uzdrawiała inne zwiędłe ciała dni wzmacniane purpurą z karafki rzeźbiły głębszą niewiarę w oczach zmuszając wątrobę do rezygnacji gdy wyznaczyła czas wejścia w zorzę darowała sobie wszelkie rozgrzeszenia pobłogosławiła pomarszczone czekanie czy koronka przy tej starej sukni nie jest zbyt frywolna na konanie 20.01.06 mój brat iskariota duszę się ostatnim słowem zrodzonym krzykiem w gardle a uwięzłym z nagłym bólem między łzą i zwieszeniem głowy on więc wziąwszy kawałek chleba natychmiast wyszedł a była noc 29.12.05 dojrzewamy niedzielną kaliną za senne niedzielne popołudnie gdy zrywałeś gałązki kaliny krwiste owocem ofiaruję ci nowe kuszenie ( drażniące jak dźwięk bransoletki na opalonym nadgarstku) mówiłeś patrz el bo patrzeć potrafisz będą pięknie lśnić w miedzianym dzbanie i tak pasują do miłosnych wieczorów postawię wrzesień na stole rozalii i wypijemy z nim miętową herbatę nic nie zostawiłeś wróblom na jesienne ucztowanie a od tygodnia opowiadasz o braciszku z asyżu w senne niedzielne popołudnie nabrzmiałam ciężarem owocu i dojrzałym kochaniem 25.09.05 po cholerę to wszystko związana z bandą odszczepieńców nie tylko pokrętnością myślenia ale również wizją szukania próbowałam nasłownić żądze podejmując próbę powrotu do normy jako doradcę i nauczyciela tyrana obrałam przemądrzałego platona on miał mnie wyrwać poezji wymóc stałość w sposobie odczuwania po wypluciu z siebie grafomaństwa powtarzałam w odruchu popełnienia winy poeci, którzy podlegają na ogół zmiennym uczuciom a przez sztukę mogą w tym duchu oddziaływać na innych powinni być wydaleni z doskonałego państwa nie sądzę bym sprawiła zbytnie szkody lub wywołała roztargnienie w czyjejś duszy a na wygnanie dawno skazałam się sama pozostając na poziomie wyobraźni pełnej relatywizmu a zatem nieprzydatnej poznawczo teraz wierzę platonowi że oni ci poeci gubią się w każdym żeglowaniu nie wiedzą że ich chude jedniodniowe dusze zupełnie niepotrzebnie obracają oś myślenia w kierunku przeciwnym obrotowi całości 20.08.05 nocne kolokwium z frustratem a owszem potrzebowała mężczyzny mimo że życie w panu wysycha (po co te nerwowe wzruszenia ramion i oczy nagle przekłute zdumieniem) ach wiem nie umiała zamarznąć od łez wbrew poezji i miękkości chwili z przyzwyczajenia ubrała się w kpinę no cóż pan ostro zaprawiony w cnocie czulił ją niestrawną moralnością pokorą przypalał cuchnące rany (a co ja obchodzą kłopoty z żołądkiem i bezpowrotnie zmruszałe uśmiechy) więc tak pełzanie przez życie mój panie to obraźliwie zaporowa cena za wilgotny z pożądania szept i nerwowe przyspieszenie pulsu 17.08.05 grzeszę próbując sięgnąć błękitu może całkiem niepotrzebnie składam szelem palę galban i onychę na twoje przyjście nie jestem bezpieczna pod drzewem figowym a ciche pacierze zamiast szybować łajdaczą się z czartami na rogu ulicy może modląc się o białość snu sprawiam przyjemność noszącemu światło a skłonnością do gadulstwa i braku czynów już wynudziłam kosmicznego kłamcę od dawna złośliwie sączy mi w uszy że czeka mnie droga do haranu gdzie z kamieniem pod ciężką głową wyśnię drabinę sięgającą nieba czy na pewno victoria tak cicho nad ranem będzie tu zawsze powoli uczę się świadczyć prawdę o sobie odwracać tyłem do chóru tych co zawsze mozolnie ciagną ze sobą własną kazalnicę bo w chwili cudzego grzechu może się przydać a mnie należy się ta cisza dębowego stołu krem time control i białe stokrotki w wazonie tylu rzeczy po prostu już nie ma jedną z nich jest bycie obłokiem obłokiem który zapomniał zapłakać obłokiem z odrobiną kpiny i glorii tylko w chwilach zapomnienia dalej śni mi się park południowy weź swoje łoże i idź skoro chłód dotknął palcem róż a bursztyn zagasł w twych oczach nie proś wieczorami o nowy wiersz mam świeży wstręt do kaleczenia słów wzdychających pensjonarsko metafor histerycznie rozdygotanych wersów już starczy nie dokończonych obrazów rozrzuconych niedbale borsuczych pędzli płaczącego rzewnym szopenem fortepianu z oczami pełnymi zmarłych wiosen boso wchodzę prosto w źrenicę ciszy zostawiam ci słowa na stole tak brzydko mój miły marszczyłeś czoło gdy mówiłam że pójdę daleko od teraz niecierpliwie machałeś uśpionym pędzlem nad niedokończonym obrazem madonny wbrew prognozom pogody nadal nie pada ale sny już z lekka zaciągają nocną wilgocią zmęczyły się pływaniem w kopułach oczu kleceniem wierszy o czwartej nad ranem od dzisiaj mam blond włosy i nagłą odwagę ale za cholerę nie pojadę do złotawej juraty nie będę z wdziękiem zbierać muszelek i łez ani przesypywać piasku na pustawej plaży ręce tylko wyciągnę wysoko do nieba a pisanie wierszy zostawię poetom Jednakowo długo ponad i pod horyzontem Po jesiennym ekwinocjum nie rozpaliłam miedzi w oczach. Nie pragnę też wieńca z kapryfolium. Jeszcze tańczę, chociaż raz po raz mylę kroki, a wirując dziko, depczę szałwię i nagietki. Zaczynam marznąć ubrana w letnie grzechy. Bose stopy nacieram mleczem i pocieszam pęknięty bębenek. Na twoją nudę, mistrzu, nie znam rady. Potrójny sok z czarnego bzu nie działa na malarzy kruczych lotów. Nie proś mnie dłużej o opowieści. Już nie usłyszysz wdychając mirrę o szeptach rozspustnych wrzosów, ani też o ciszy śpiącej na progu lasu. wszystko poza tym jest mi zbędne „słowik pozbawiony oczu, śpiewa na ślepo...” F.G. Lorca co z tego że mam bladą cerę payos - zamieszkam w krainie skrajności oliwkowa andaluzja tak jak ja nie potrzebuje zbyt wiele wody znajdę dom z białego kamienia - śpiący przy mauretańskim forcie nakarmiona pomarańczą ziemi ogrzeję pigwę w mojej piersi aby zostać flamencos trzeba zatańczyć - to już potrafię od dnia porzucenia poćwiczę jeszcze kroki sevillans a łzę wtopię lekko w pueblos blancos co z tego że mam bladą cerę payos - potrafię w cieniu drzewa słuchać gitary zamknąć okiennice w palące południe i samotnie ogłuszyć się skalą frygijską mówią że miejscowy głupek już nie chce być poetą cóż na to poradzi że dojrzał w sobie pigwą pomarszczoną chłodem z oddechem wariata do wczoraj pędził za cieniem i nie słuchał tłumaczeń - to tylko klatka czterech ulic gdziekolwiek nie spojrzysz czterech ulic obłędu nad ranem nie będzie mniej przecież noc nie zrodzi spokoju najwyżej pazurem zatnie wers a z nieba dla wszystkich jemu tylko sypnie błękitem lub okruchem rozsądku na obdartej ławce w ryneczku miejscowy głupek zwany poetą modli się do królowej odmieńców już nie mogę myśleć wierszami słowo mnie okalecza jak głęboko wbita drwina stary leon opowiada o żonie baronessa znów obchodzi urodziny nie jest tajemnicą ile ma lat dziś wieczorem tyle co przed rokiem a za parę kieliszków dalej o dwa lata mniej pijam zazwyczaj dojrzałe bordeaux w lustrze sypialni blisko jej do trzydziestki a oczy kochanka nie wytropiły nikłych zmarszczek za to pierwsze srebro na głowie przyjaciółki z radością odnotowała już zeszłej jesieni ależ anette nigdy nie była młoda otoczenie z uprzejmością twierdzi że ona sama wygląda świetliście z cytrynowym tortem połyka pochlebstwa kwitując je drwiącym uśmieszkiem przecież wiem - to ugrzecznieni łgarze ale zważ jak pięknie kopię czas w zadek i z jakim charme noszę szafirową suknię potrójna moja wina potrójny grzech tylko dla idiotek po czterdziestce znowu jest wiosna ale powietrze zachowuje się inaczej zamiast otulać ciepłem odwraca się plecami - miało być zielono i przepysznie a oczy mokre i miękkie jak mech jak mech pachnący ciszą w godzinie strachu pojęłam ten ból - wiem że nie ma nic wspólnego z miłością tylko tętno szybsze i mało miarowe bije na przekór myślom - to gorsze niż próba łapania oddechu czy też podjęcie rozmowy o nas o tobie o mnie o niej na palcach by nie obudzić kanarka pozbierałam z podłogi pretensje (małe żmije sprytnie unikały palców) potem wyszorowałam ręce nad ranem ścięłam włosy poranna kawa i radio kostka czekolady pod język milczenie zamiast pointy (z braku pomysłu) Z serii naiwne codzienność a gdy zabrakło miłości przyszedł upiór - siny i chudy długo w oczy spoglądał * * * nocą spadły łzy zbierałam je skrzętnie do rana już już ochłonęłam więc przeproszę na chwilę kuszę los więc pójdę coś zmienić może zapis w wierszu zbyt marnym może makijaż który znów mi starłeś *** spotkałam cię a potem przyszedł żal wysoki chudy pan cholera jak dobrze się trzymasz później kawa wino cztery papierosy coś głupio mamroczesz pod nosem do licha o tym nie śniłam ----------------------------------------------------------------------- nocą biały bez pachnie zbyt mocno by go stawiać nocą w pokojach śnieżne kiście tumanią i mamią w oparach snu znowu ktoś woła przez pokoje w dusznym zapachu biegną myśli skręcone w twe loki tamte wiosny zbyt duszą i palą blade twarze przeszłości w mroku To mój dziewiczy - wysmażony w latach studenckich. Napisałam go pod wpływem TRAGICZNEJ miłości |
|
