 Wysłany: 2020-01-25, 21:04 Temat postu: Wiersze zebrane z POSTscriptum - 2009 |  |
| dojrzewanie mandragorą
nadchodzi czas wrzasku i rzucania klątw dziwostręt zaskoczył ludzką postacią a może tylko kolejnym zabobonem prawie uwierzyłam w fatalne skutki pryśnięcia świeżym sokiem w twarz - prosto w skaleczony uśmiech kłamstwo niewarte sześćdziesięciu florenów 20.12.09 przebarwię wieczór i z premedytacją sidła ciasno zapętlę ciebie i mnie – zapomnij o nie rozumiem jutro ważne tyle co wiara w za późno więc wikłam sieć siostrzanie pajęczą już się nie dziw że śnieg gęsto prószy a zielona altana rośnie schodami - ograny motyw wędrownych kochanek (tu fałsz w jądrze oka sięga po omam by w gładkość ciała i szkła wtopić - ostrożnie z północą bo bywa zbyt ciasna) 16.12.09 bywa że nocą palę lampę do świtu przyszedł na czas chociaż zawsze się spóźniał dziwnie gadatliwy a przecież gardził słowami bo wolał pogrożenie laską i zmrużenie oczu brakiem podparcia też zdziwił potomnych - pamiętali chrome kolano i trzecią nogę nie umknął też uśmiech niepasujący do wkraczania w spiralny tunel mimo że był pierwszy – tym razem czekał i skinieniem głowy potakiwał kolejnym jeden za drugim nabierali bieli i głowy pochylali przed trzeba i nie ma wyjścia a teraz krok za nimi bo ciężko samej biadać nad poranionym przez wiatr dachem i zbierać dachówki po nocnym koszmarze 26.11.09 II. bywa że nocą palę lampę do świtu przyszedł na czas chociaż zawsze się spóźniał dziwnie gadatliwy a przecież gardził słowami bo wolał pogrożenie zmrużeniem oczu brakiem podparcia zdziwił potomnych - pamiętali chrome kolano i bukową laskę nie umknął też uśmiech niepasujący do wkraczania w spiralny tunel mimo że był pierwszy – tym razem czekał i skinieniem głowy potakiwał kolejnym jeden za drugim nabierali bieli głowy pochylali przed trzeba i nie ma wyjścia a teraz krok za nimi bo ciężko samej nad poranionym przez wiatr dachem zbierać łupki po nocnym koszmarze 26.11.09 opadamy (Markowi) pomiędzy było a jest palce na twarzach opuszkami wypisują balast zagubionych lecz przecież wiesz - jeśli trzeba idź w mgłę i prześliźnij się sprytnie jak zaskoczony mrozem gorejący krzew by spotężnieć nadzieją : na przekór na pohybel mimo wszystko tylko zapatrz się w dwie pary oczu dumnie podobnych do ciebie i jeszcze te moje - obciążone wyczekiwaniem 24.10.09 dzień dobry - przyszłam na koronację dwa lata temu w sierpniu zabiłeś świerszcza trzy minuty szukałeś na niego haka a potem otwartą dłonią rozmazałeś między koniczyną a szlag wie czym - małe ścierwo z podwiniętymi nóżkami łąka nie zadrżała ohydą – nic z tego nawet niepylak roześmiał się z ulgą bo polowałeś i na jego trzepot maki zapulsowały czerwienią a z traw na przekór wylęgła się cisza - taki pełzacz zdziwienia i faktu wycierając ręce rzuciłeś – powodzenia w bredzeniu o wyższości miłości nad mierzwą o celności mowa bo korona z dzwonkiem to spazm niespójnych przemilczeń 15.10.09 uwierzę w boa i kapelusz jeśli chcesz pójdę w śnieg - wezmę twoją kurtkę i nie zmarznę w zębach przyniosę gazetę cytrynę przekonam że słodka - byle zapomnieć o środzie potem narysuję ci baranka może będzie chory i stary ale przyjrzyj się różkom - na sztorc co ma być to będzie Kuba buduje nowe słońce i obiecał że skończy do jutra 14.10.09 wymyślam zakola czasu bo tak łatwiej astmatyczny dzień po raz wtóry powtarzać perfekcją ramy - żony matki wrednej kochanki jestem - uśmiechem bezmyślnej ewy a dla równowagi krzykiem spod latarni świtem który osiadł na budziku i plamą piersi dopadającą refrenu jestem - powtórzoną kroplą na czole 08.10.09 nie proszę o cud żebrzę porannym zmęczeniem Panie niech trafi się chwila że znów leżymy na łące i rozumiemy dlaczego ziemia nieco wilgna i twarda a w górze skołtunione niebo msza z naszych ramion i trawy którą okrzyknąłeś zbyt gorzką niech się zdarzy - bo spieszyć się trzeba dzisiaj załamała się pogoda połoniny pewnie płaczą na siwo a buki krwawią – im tak trzeba Panie pozwól wyśnić – że to my nie zmierzchamy ale wierzymy w buczynowy płomień 29.09.09 spowiedź natychmiastowa jak dobrze być i przeminąć ot tak – przejazdem nie odpowiadać na wiersze jutro odetchnie pustką bo to kłamstwa samotniku - miłość kupiona za parę strof chwilowa struga szczęścia - madonna i dziwka na zatracenie nudy niby tango w zimnym deszczu niech cię szlag a teraz papieros lampka czerwonego wina i palce czerwone ze wstydu 29.09.09 kawę pijemy o ósmej ot prorok się narodził i wieszczy sobotę po niedzieli a myśli korzeniem osadza w bolący od rana czerep życie na ogół źle się kończy rzucone niedbale zaraz wracam nigdy się nie sprawdza jeśli widzisz prawdę w fusach to po prostu potrząśnij filiżanką i co tym razem? 20.09.09 patrzenie na szkołę ateńską rękę wzniesioną ku górze niełatwo wyciągnąć do śmiertelnego diogenes znudzony schodami opuścił braci mądrości by w słońcu uparcie szukać człowieka odprowadził go śmiech heraklita wygodnie wspartego o skałę pozbawioną zmienności pięćdziesięciu siedmiu z sofii spłynęło pędzlem rafaela za dużo na ten wieczór 20.09.09 czas ci zrozumieć że ja już nie świerszczem wariatem - chociaż na łące rozłożonych ramion powoli dochodziliśmy do nagłego - razem od dawna nie mam włosów zielonych i serce mi często na przekór arytmią więc nie mów że jeszcze potrafię roztańczyć uda przed zmierzchem bo spakowałam na jesienną drogę sierpniowe oczy pustej połoniny 12.09.09 W sierpniowe popołudnia łatwiej odchodzić Póki ziemia nagrzana i tańczą prądy wstępujące, próbuję skrzydłem zmierzyć ile w nim słabości, a ile wiary, że można samotnie w niebo, i nie zgubić drogi. Tak po prostu zostawić ślady stóp na wzgórzu i winę za ciężką, by obarczać ramiona nienawykłe powietrza, a potem bez żalu, wierszy, malowanych słów - rozkochać się w ciszy. Na skraju bezgłosu i snu nie będzie kwiatów z cekinów, zwijania w kulkę mostów, i pieśni o niczym. Zdziwiona miękkością piór - zakołuję odlotnie. 16.08.09 Pokłon dla POSTscriptum po co ja libertyn w czerwonych rękawiczkach na wybiegu zwanym losem wzorem konika na biegunach rozdaję wiersze lubieżnie gdy kalendarze pełne czekania lirycznie półprzejrzyście przeterminowana lub w promocji umiem być samotnością jak mapa z legendą z obrączką w portfelu przestępując z nogi na nogę pomiędzy nisko czy wysoko wiesz co mam na myśli gdzieś na linii horyzontu numer na karteczce niepoetyczne niegramatyczne nic fortel dotknięcie galimatias - taki obrazek bez adresu 13.08.09 połonina pienińska po linii dźwięku i plamce słońca poszłam za tobą jak zwinka w zdziwione fioletem oczy wdarłam się skrzydełkami cykad tylko drzewiasta madonna błogosławiła zmartwychwstanie 06.08.09 ty taki udany poeta skaczesz po koronkach słów i szczyglisz wersami a to jesień po lesie albo wiosna w rosie bywa - dorzucisz o miłości bo ładnie tak wspomnieć tę co w czekaniu cierpliwie się ćwiczy czasem wiersz bądź darowanie sobie samemu falowania jej marzeń i kwiatów w sukience co z tego że piąstki bieleją i rodzą bunt uciszysz – pyłem obietnic w zmęczone oczy jeszcze raz uwierzy że chabry kwitną zimą a arytmia nad ranem to chwilowy omam 29.06.09 Mówisz, że jestem spóźniona Tak, to zobaczysz. Nieważne czy o zmroku, czy w pełni południa. Wejdę niedzisiejsza i poproszę o herbatę ( tę zieloną ). Jeszcze pamiętam, że cukier szkodzi listkom. Wbrew odległości i krążeniu po cieniach jak lato w czerwcu zjawię się nagle, by znów w oczach, dłoniach, i cichym być może kiedyś, oszukać zegar posiwiały od czekania. Kiedyś to taki bezpieczny wyraz. 23.06.09 do ajsa napisałeś o duszy drzew a palce zastygły nad bielą wstrzymana wiotką brzozą szeptem składam modlitwę o koronę płodną gniazdem 22.06.09 kalectwo słowa od wczoraj nie boli a odkrycie braku zamiast zdziwić otula spokojem radzisz jaguarem przyczaić się i czekać na nagły skurcz mięśni i skok wbrew rosnącym dziko pazurom zawieram układ z ciszą i mgłą - już jutro posadzę siebie na nowo drzewem w matczynym ogrodzie 19.06.09 pod wpływem (bez kursywy - chociaż sama się pcha) nie można mnie kochać bezkarnie złudzenia sądzę według siebie - diametralnie zmieniam znaczenia nie dostrzegam dosłowności nie widzę poezji w hołdzie prowokacji tańczę na suficie 18.06.09 piszę do ciebie chociaż mam dość przyklejania słów do kartki co strzeże rozsądku z uśmiechem błazna na celulozie kreślę nerwowość palców lub bredzę o akacji więdnącej w upale bywa też narzekanie na wronie gniazdo hałaśliwe o świcie w ślepej pewności że warto rzucam absurd niedopowiedzenia z nadzieją iż pojmiesz dlaczego szemrzę zamiast wybrzmieć pogardę dla ciszy i zaciąć czekanie pazurem czekanie na rozkojarzenie chłopca zagubionego w adamie 27.05.09 rano otworzą się okiennice w kieszeni srebro i czosnek w oczach słoneczny blask - spróbuj się zbliżyć 25.04.09 zakołysz bezsenność Dotknij zielenią, wierzbowym wierszem. Póki jestem - dotknij. Nie bój się dewotów. Tak delikatnie palcami - nie przestawaj, a pokłonię się ciepłem nieprzespanej nocy. Nie nam się bać łamania rytmem zegara. 14.04.09 świątkara prowincjonalna ciemnieję trzema twarzami księżyca poróżniona światłem w ciemności na przekór krzywym dniom – tańczę dojrzała owocem kiepskiego nasienia trochę naiwnie i przezornie na zapas maluję niebo z widokiem na starość i jeszcze raz dookoła 21.03.09 a co mi tam - zmieniam się w owoc i o nic nie pytam pulsując sokiem obok ciebie – z dłoni czynię kołyskę co zaśpi zmęczenie nie przemijam bo nocą rodzę wiosny - powrotem do raju więdnie kalendarz i pamiętam tylko o falach przypływu nie lękaj się moje kochanie nie lękaj graj 21.03.09 w bocznej nawie smutku jestem z powrotem bo zapisałeś mnie obietnicą że będę zanim szrony spłyną niezaproszona wracam w oczy zdziwione pragnieniem rozkojarzony jak złota kula poranna jak trawa senna zielenią w środku marca odwieszasz skrzydła 21.03.09 zaraz sobie pójdę nie jestem - jak ty godzinami udaję że moja obecność zmienia i znaczy cokolwiek jutro oswoję burkliwość szlafroków i opowiem ci o słońcu nad brzozami ale dzisiaj tylko lampa obok łóżka teraz wiem - znowu zapomniałam owinąć światłem garść czekoladek 14.03.09 refleksja czwartkowa w świat tkany mozolnie z koronek i wersów wdziera się jazgot kundla szybki kopniak prosto w zaśliniony pysk i zapominam o łzach 26.02.09 wspomnienie niedokończone napiszę o matce i topieniu wieczorów w muzyce o szarlotce zjadanej na szybko brudnymi paluchami zanim kran zaśpiewał wodą i uprzedził ciepły smak jabłczany na kruchym spodzie pełnym chrupania to ma być wiersz o rozdygotanym kożuchu na kakao rozpisany roztańczonymi warkoczykami dziecka które zasypia pod fortepianem i jak psiak na szybie kiwa miarowo głową marząc o czystych dźwiękach napiszę o matce i rękach za małych na nuty o złości nóżek w białych skarpetkach i bąblu na palcu po spotkaniu ze świstem linijki i kiksem w tej frazie co tylko we śnie potrafi dogadać się z klawiszami to ma być wiersz o południu w słonecznym znikaniu łapaniu motyli i cieni w oczach małej tęsknicy która miała zawrzeć pakt z lakierowanym pudłem a tylko fałszywie skrzeczała jak sroka na sercu 26.02.09 a miałeś być chcesz to zaśnij nawet na prawym skrzydle najwyżej rozbolą cię lotki i będziesz marudny szelest piór jestem w stanie znieść spokojnie wytrzymam też udawanie świerszcza i stróża tylko rozwiąż problem znikania nad ranem 22.02.09 jeśli mnie słyszysz nie pozwól szukać po chmurach po zwiędłych wiosnach i jesieniach co złote być miały a opadły suszem nie pozwól rozpleść gotyku dłoni złożonych do błagań o klejnot rzuć czasami szczery okruch - mały obłoczek z niebieskiego stołu który karmi motyle pana tylko parę słów skrzypiących piórem - nie muszą być szumiącym skrzydłem 21.01.09 jako czytelniczka wierna mogę ci wiele napleść o strofach i o znikaniu gdy wierszem dotykasz o tykaniu zegarów też mogę nakłamać bo nie boję się wahania ani smaku metafor rozgryzanych śmiechem mogę ciszą włamać się w twoje wersy i nocne roztańczyć jezioro jak zjawa utkana z ironii słowa 18.01.09 Noc na policzku Tu chłopiec zrywa truskawki, a ty się uśmiechasz. A tutaj my sami - jeszcze nie walczymy. Ufnie patrzysz przed siebie. Ja niezdarnie ręką osłaniam oczy przed słońcem. Rozgrzani czerwcem, wtapiamy się w zieleń. Twarze wciąż jasne, a chciwi przyszłego - wierzymy w kolejne skrzydła. Tu chłopiec marszczy czoło, a ty w starym swetrze naprawiasz lampę, którą dostałeś od matki. Palcami można dotknąć ciszy, stołu i milczenia - wtopionego między wczoraj, i teraz. Szukam nas rozwianych ptakami w przestrzeni. Szukam uderzając w brzegi. II. Noc na policzku Tu chłopiec zrywa truskawki, a ty się uśmiechasz. A tutaj sami - jeszcze nie walczymy. Ufnie patrzysz przed siebie. Ja niezdarnie ręką osłaniam oczy przed słońcem. Rozgrzani czerwcem, wtapiamy się w zieleń. Twarze wciąż jasne, chciwe przyszłego - wierzą w kolejne skrzydła. Tu chłopiec marszczy czoło, a ty w starym swetrze naprawiasz lampę, którą dostałeś od matki. Palcami można dotknąć ciszy, stołu i milczenia - wtopionego między wczoraj, a teraz. Szukam nas rozwianych ptakami w przestrzeni. Szukam uderzając w brzeg. 04.01.09 |
|
