 Wysłany: 2020-01-25, 21:16 Temat postu: Wiersze zebrane z POSTscriptum - 2011 |  |
| jutro odchodzi lipiec
więc jutrznią msza za zielną Rozalię niesioną ciepłem w drewno świątyni a wcześniej co łaska i nagły łuk brwi proboszcza nad pospólstwem kwiatów wtulonych w grzech nagich ramion nic mu do tego wczoraj zakwitły kolejne malwy ufne barwom jeszcze z Jej nasion wieczorem rozpalimy polana pod blachą by słodycz jabłek ususzyć w duchówce: będzie jak znalazł na długie śniegi i rozgryzanie lata w przednówku 31.07.11 Piwniczna Skoro wina wypita - proszę wyjść jak najszybciej spomiędzy moich myśli, ciasnych wyobrażeń i chwil, którym na nic falowanie, astma, płytkość niby oddechów. Gdyby można było poukładać truchła w rzędy, główkami na spokój, w bezsłowną przyszłość - zyskałabym gładkość ciszy i twarde paznokcie. Co teraz upodlę, nie poliże cudu wskrzeszenia. Trzy dni związanych palców i syk zapałki - chyba powinno wystarczyć, bym sczezła. Co zabijesz, jest twoje. W. 26.02.11 Krzyczysz że, między palcami zastygły ci grudy i czuwanie miesięcy. Śpij i śnij idioto. Co chcesz śnij i tocz kółka dni - klucze. Przez noce tocz. Na nic szloch, że winna pokraczna dusza, bo warta tyle, co przy winie dysputa o mglistej pogodzie. W dziurę kieszeni poupychaj drzewa bez liści i zgniłe pąki. Tak czasem bywa, że jestem zawsze zaprzańcem prawdy. Szkoda cieni, które miały strzec wzajemności obietnicy - póki życia – od słowa do słowa, a świat się nie zawiesza, bo ludzkie okruchy błahe i nie wpisują się w głębszy plan. Jutro wstanie blade słońce i kolejne srebrzenie we włosach. Zrodzi się kaleki wiersz, niemy krzyk, przypadkowa radość. a może kobieta - rzeka z uśmiechem jak szczera przystań, więc tańcz na krechę i nie bacz, że senna z ciebie kuternoga, która czasami odwraca myśli i przeszkadza tym, co zawsze wiedzą, że pleciesz byle co i na co to komu? W. 16.02.11 czasem w ciszy słyszę trzask skóry i zwieszam głowę w milczeniu bo jak pogodzić się z awanturą co pod palce pcha słowa a kłują jak mocno skurczone prześcieradło może skibkę wiatru zamienić w twarde podeszwy i zamiast wiać miałko nagłym błyskiem uśpić siebie w tobie – zaprzestać budzenia niemych świerszczy właśnie straciłam żądło i czas mi zacisnąć się w kłębek W. 11.02.11 wszystko co nadal pragnieniem to sen o domu z kamienia i fioletowym powoju w objęciach werandy a tam blade słońce i nagła smętnica w szklance cierpkiej orzechówki próbuję zapomnieć o krzywym płocie z żywokostu i kajam się pokornie za : lwią zmarszczkę prawdy-marudy skuczącej pod kulawym progiem dzisiaj przepraszam za twój ulubiony fotel - chociaż zasłużył na spotkanie ze starym piecem który przytulił mariaż fantasmagorii z twardością poręczy pożegnania nie muszą być bolesne – czasami wystarczy widok pleców by oko zamiast zapłakać na przekór chwili nabiera ostrości spojrzenia W. 29.01.11 palmy niechciane listy Rzucasz nam myśli jak wróblom okruchy - obrazki wspólnej o-błędnej składanki. Jak zimny Kay przesuwasz kawałki lodu, by po trudach rozwikłać może całość, a może tylko kolejne, pobożne zamiary. Umiemy czytać i pisać. Potrafimy patrzeć w słowa, które siedzą w obojgu od tygodnia. Mimo listu, który nie powinien się zdarzyć: chcę mówić lepiej o tobie, o sobie, a póki co: Zapalmy czerwoną lampę i napijmy się wina Marianka - tego od złotych jabłuszek. 07.01.11 |
|
