[Ustinja]

urodziłaś ją na cmentarzu
tam gdzie spotykałaś się ze zmarłymi
mówiąc nie stać mnie na znicze
niechże przynajmniej
lżejszą mi będzie
niż Niemcy wrzucający granaty przez okno

ciężar zapominanych imion
nazwiska spłoszone przez wiatr
który chciał śpiewać kołysanki o utajonych grobach

z takich się nie zmartwychwstaje przecież

można co najwyżej napluć trzy razy przez ramię
odpukać w niemalowane drewno
wiedźmy się rodzą w popiele
jak śnięte gruszki

jak długo przegryzała ci pępowinę
łzami brudniejszymi od wojny
głodu
strachu

babciu?

19.09.2013r., Rz.

[wilczajagoda]

wiesz, Ustijo, moja babcia opowiadała mi o Ukraińcach, którzy tropili jej siostrę a ona urodziła na cmentarzu , w twoim wierszu slysze oddżwięk tamtych dni, wzruszyłaś mnie

[Ustinja]

Jak widać, to nie nowość rodzić w takich miejscach. Czasy były ciężkie, niestety. Chciałam to uwiecznić, aby ludzie nie zapomnieli.

[wilczajagoda]

[jaga]

refleksyjny - temat niebagatelny - historyczny

[Lidka]

chciałam coś ruszyć archeologiczną łopatką,
ale nie przystoi
ze względu na historyczny charakter wiersza
o szczególnym podłożu


Pozdrawiam, Ustinjo

[Ustinja]

[wojna światów]

Świetny wiersz, Justyno!
Z tych, których się nie zapomina

Świetny wiersz, Justyno!
Z tych, których się nie zapomina

[nuta niepokorna]

Zatrzymałaś...

[asia]

[Grain]

Wiele rodzin ma korzenie wyrastające z mogił.
Nie wolno o tym zapomieć.
Jestem pełen szacunku dla Twojej pracy.

Wiersz o ojcu zacząłem tak:

mój ojciec był śniegiem w porzeczkach
przed Banderowcami Przenajświętsza Dziewica
okryła go osmaloną nałęczką z resztek strzechy sąsiadów
i zadaszyła na zawsze

[ence]

Zatrzymuje. Ładne obrazy.

[anastazja]

[mgielka]

...... ..... pozdrawiam

[Dominikaa]

Trzy metry pod ziemią dla nas to już za głęboko, żeby kopać. A powinniśmy.