[Alchemik]

Nadciągnęli od linii terminatora
dzielącego na wpół tarczę cel
stratosferyczne anioły w odgórnych błyskach
skraju atmosfery spokojnej dotąd mamiącej
letnim kisielem globalnego
zza warstwy żołądkowego metanu cierpliwych
krów wielkookich kochanek i matek
ojców fabrycznymi fallusami
plującymi w niebo

ocieplinki chmur zmienili w worki pełne
kryształów na wzór gwiazd
skąd przybywają

desant
w kamuflażach o wzorach z fraktali

spoglądałem w okno przypadkiem
kiedy osiadali
spożywałem jajecznicę

ale jaja

poślednie od kur niezbyt wolnego wybiegu
co nasuwało mi myśli wspomnienia
o miłościach niedokonanych
czasu przeszłego kiedy to
na śniegu rozkopanym niezbornym
kotłowaniem i zdzieraniem szat
sięgaliśmy w głąb po nieswoje
jak po własne

teraz nazywam to hartem ducha i ciał

a oni właśnie lądowali forpocztą

natychmiast zacząłem niespokojnie
rozglądać się przeszukując
geografię pamięci wybiórczo w nadziei
na powtórkę zamierzchłego stycznia

niestety

miast opaść upadli
zamieniając pierzaste skrzydła
w rozpaćkane błoto

przezwyciężyliśmy inwazję
chyba

[fiołek]

Groteskowa wizja. Tym bardziej, że podmiot liryczny zachowuje spokój. Jeśli on jest spokojny, to i ja jestem :-)
I dobrze

[anastazja]

[Rita]

[quote="
desant
w kamuflażach o wzorach z fraktali
[/quote]


Kapitalny tekst o padających płatkach śniegowych. Super!
Bardzo mi się podoba to co zacytowałam.

Popatrz jak to wygląda w zestawieniu z tym czego nauczyła mnie babcia:
"Motyli białych kwiatów białe spadły na ziemię geste roje. W dziecinnych pląsach rozszalałe złożyły senne płatki swoje. Spuściło niebo swe muśliny i otuliło świat ich bielą. Nadeszły białych snów godziny pod śnieżną ciepłą ich pościelą. Z niebieskich wyżyn spoza światów dziewica zeszła niewidzialna. W wieńcu srebrzystych białych kwiatów - spokoju wróżka tryumfalna. I rzekła: stańcie - płynnym zdrojom, spocznijcie, rzekła kwiatom leśnym. Uśnijcie - rzekła pszczelnym rojom i polom niemym i bezkresnym. I snem osnuła wód kryształy. Osnuła ziemię futrem puchów. Śpi duch przyrody w bieli cały lecz nie ma snu dla ludzkich duchów."

Inne czasy były ... ech... Co ta cywilizacja porobiła ...

[Alchemik]

Ogromnie dziękuję, Rito, za poszukiwania i znalezienie wiersza z cyklu.
Nie wiem, czy czytałaś ten, który zapoczątkował cykl. Był bardzo poważny i nawet martyrologiczny.
http://postscriptum.net.pl/viewtopic.php?t=30842
Ten był odskocznią ironiczną, choć traktuje o zagrożeniu globalnym.

Jurek