[Elżbieta]

Samolot sterowany myślami



Lecę samolotem, który przypomina dwupłatowiec. Jego kabina jest obszerna. Zastanawiam się przez moment, kto jest pilotem. Okazuje się, że jest nim mój mąż i że steruje samolotem myślami.

I
Lecimy wysoko, ale jeszcze widać dachy domów i wierzchołki drzew.
II
Lądujemy. Miejsce nie jest najlepsze, ale mimo to lądujemy. Jest zimno, śnieg i lód pokrywają plac, na którym wylądowaliśmy. Wchodzimy do jakiegoś pomieszczenia.

III
- Widzisz, to jest mój los – mówi młody chłopak, pokazując los na loterię mojemu mężowi – Mam szczęście, już drugi raz tu wygrywam – dodaje z uśmiechem i znika.
- Zapomniałem, miałem też kupić – tłumaczy się mąż.
IV
Wsiadamy z powrotem do samolotu. Lecimy przy otwartych drzwiach. Samolot nie ma okien. Wzmaga się wiatr i hałas. Mąż na migi pokazuje mi sygnały, które muszę znać, żeby bezpiecznie wylądować, jeżeli coś działoby się nie tak. Sygnały nie są potrzebne, bo łagodnie lądujemy na niedużym placyku.
V
Zabieramy na pokład kilka osób.

VI
Lecimy nad rozległym parkiem, gdzie odbywa się festiwal i występy cyrkowe. Ścieżkami przechadzają się gigantyczne kukły na szczudłach. Są tak wysokie, że zaglądają do naszego samolotu bez okien. Widzę też inne postacie, kolorowe, bajkowe. Wszyscy tańczą, słychać muzykę, katarynkę, jak na karuzeli, jej dźwięki wyraźnie docierają do nas do góry.
VII
Przelatujemy między drzewami, uważając na gałęzie, które robią się coraz rzadsze. W końcu lecimy nad łąką, gdzie rośnie tylko kilka bardzo wysokich drzew.
VIII
W koronach drzew są platformy, ustawiono na nich stoły, fotele, ogrodowe meble. Na każdej platformie widać elegancko ubranych ludzi z talerzykami, kieliszkami w dłoniach, niektórzy siedzą w fotelach, rozmawiają.
IX
Nasz samolot leci bardzo blisko platform. Przez niektóre po prostu przelatujemy i rozmawiam z bawiącymi się tam ludźmi. Słyszę ich spokojne prośby, żebyśmy uważali na siebie i polecieli w inne strony. Nikomu nie dzieje się nic złego. Mijamy tak kilka platform.

X
Krajobraz jest piękny, soczyście zielony, samolot leci bezgłośnie.
XI
W perspektywie widzę las, przesłaniający cały horyzont. Nie dostrzegam wierzchołków, lecz same pnie, wąskie, wysokie, ciemnobrązowe. Domyślam się, że to bardzo wysokie choinki, chociaż nie widzę ich wierzchołków, gdy lecimy pomiędzy smukłymi pniami.

XII
Czuję się szczęśliwa. Wokół panuje spokój, zupełna cisza. Mijam pnie, które rozstępują się przed lecącym samolotem.

•••••••
budzę się.
odsłaniam okna.
słońce dzisiaj się nie pojawi.
na czarnej komodzie nieporuszony siedzi budda.
pachnie cytrynową bazylią.

© Elżbieta 11.06.2008

[Leszek Wlazło]

Piękny sen z poczciwym Antkiem w tle. Dziękuję Elżuniu za dedykację.

[Elżbieta]

Leszku
się cieszę, że się spodobało.
Sen był bardzo do zapamiętania...

Do grafiki użyłam zdjęcie pięknego, jak go nazywasz, Antka z Twojego gliwickiego hangaru. Ogromnie żałuję, że nie miałam więcej czasu - wtedy we wrześniu - by go lepiej sfotografować. Las jest z okolic Seattle, niebo z lotu do NY, a zamaskowana postać to ja w Quebec City...
serdeczności
E

[Leszek Wlazło]

Tak ten samolot to konstrukcja Antonowa An-2.

[Elżbieta]

[Marek]

[Elżbieta]

[Pusa]

Lubię twój cykl, Elżbieto, poznałam go na innym forum (bo ty mnie znasz, ale pod innym nickiem, i ja też cię znam pod innym). Ładne napisane, chciałabym umieć taki klimat tworzyć jak ty.

Pusa

[an]

Ty to masz sny, Elu
Albo raczej umiejętność ich opisywania, bo ja moich za nic nie potrafię - nikną gdzieś we mnie... bezsłownie.

Piękna opowieść
(A swoją drogą - może kiedyś faktycznie uda się sterować samolot, czy co tam kto chce , myślami? Choć mnie ta perspektywa przeraża: wszak różni ludzie różne myśli mają i w różnych celach mogą je wykorzystać...)

Ty to masz sny, Elu
Albo raczej umiejętność ich opisywania, bo ja moich za nic nie potrafię - nikną gdzieś we mnie... bezsłownie.

Piękna opowieść
(A swoją drogą - może kiedyś faktycznie uda się sterować samolot, czy co tam kto chce , myślami? Choć mnie ta perspektywa przeraża: wszak różni ludzie różne myśli mają i w różnych celach mogą je wykorzystać...)

[Lidka]

…nie żebym siedziała za sterami, ale przycupnęłam na skrzydle
przepływające obłoki nie pozwoliły, abym spadła

i lecę, na wdechu, gdy samolot nieznacznie pocałuje błękit
i na wydechu, patrząc, co dzieje się na platformach z rozbawionymi ludźmi
bezdech rodzi się, gdy maszyna ukole niechcący gałązkę ogromnego drzewa

Elżbieto
przepiękna opowieść we śnie jawnym
może kiedyś się urzeczywistni…


masz wyjątkowy dar słownego i wzrokowego przekazu


ileż w PeeSie ukrytych Perełek i Rarytasów
gdyby tylko doba dłuższą, była…

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[Lidka]

[Elżbieta]