[eva_14]

Pan mi się dziwi panie Stabilny
że można gonić szukać uciekać
że można tęsknić za drzewem zimnym
i swoje życie dawać na przetarg

pan jest osiadły jak realista
pan ma czyściutko poukładane
a ja nie wierze w tę jedną przystań
u mnie to wszystko jakieś rozchwiane

rozchwiane słowa, bezładne myśli
zburzonych domów związków bez liku
jak tu połapać mam się w tym wszystkim
jak poukładać w swoim koszyku

ciągle coś wieje ciągle gdzieś pada
czy klimat zmienię czy inne buty
ukradkiem zerkam na drzwi sąsiada
może to na nich trzeba się skupić

ludzie recepty mają gotowe
wiedzą gdzie północ zachód południe
a dla mnie panie to wszystko nowe
co się obrócę to coraz trudniej

nie ma miłości nie ma przystani
wszystko przez palce cieknie jak woda
każdy mnie szturcha każdy mnie gani
a mnie niczego jakoś nie szkoda

niech się pan cieszy dziećmi rodzinką
żona w uczuciach pewnie jest stała
a mnie mój panie to przeszło mimo
ciągle ta przestrzeń jakby za mała

potem doczeka pan pewnie wnuków
pójdzie na spacer do zoo zabierze
a mnie mój panie kracze sto kruków
i nie zazdroszczę mówię to szczerze

styczeń 2007r.

[Maryla]

Świetna piosenka...

Z tym szukaniem sensu życia..torzeczywiście trudna sptawa..

[Leszek Wlazło]

Zasłuchałem się w niebanalną treść.

[eva_14]

to był mój trzeci wiersz w życiu, dlatego taki toporny

[Leszek Wlazło]

wcale nie jest toporny

[Marek]

a się Ci jakoś fajnie zapisało -

[amandalea]

[Mirek]

[Elżbieta]

nigdzie wspomnianego "topora" nie zauważyłam

serdeczności
Elżbieta