[Said]

„Wstałem z łóżka i ujrzałem blask,
W rogu pokoju usłyszałem trzask,
No i przede mną, przed moim obliczem,
Ujrzałem anioła, w ręku z księżycem.
Z księżycem niezwykłym, bo w kształcie serca,
Które daje nadzieje, a nie uśmierca,
Anioł był piękny, najpiękniejszy ze wszystkich,
Z połączenia dziewczyny i jej myśli czystych.
A kim był anioł? Przecież widziałem,
Był tą, na którą od dawna czekałem.
Najbliższą na świecie mi osobą,
A więc nikim innym, tylko Tobą.
Bo tylko jeden anioł mnie dostrzega,
Moja miłość do niego sięga już nieba,
Dlatego w Twą stronę dwa słowa śle,
Magicznie i proste: KOCHAM CIE.”

[amandalea]

Spróbuję coś podpowiedzieć
W wierszach rymowanych staramy się rymować abab lub abba, rymowanie aabb poprzez sąsiadujące ze sobą rymy odwraca uwagę od treści, jest dobre w satyrze, gdzie z czegoś się śmiejemy, żartujemy, ironizujemy, a chyba nie o to chodzi w tym wierszu
Druga sprawa rymowanie ze sobą rzeczowników i do tego w tym samym przypadku, to rymy gramatyczne, które kiedyś dopuszczalne, teraz jak wtórność-zużycie powodują gęsią skórkę u czytającego i odrzucenie wiersza, choćby jego treść była najpiękniejsza, dlatego też moja podpowiedź to spróbuj rymować ze sobą różne części mowy, a jeśli np. rzeczownik z rzeczownikiem, to w różnej odmianie.
I jeszcze- rymy męskie blask-trzask, są właśnie takie jakby z bicza trzasł , głośne wręcz krzyczące, owszem można je stosować ale z wyczuciem
A tak w ogóle, to polecam nasze Vademecum, gdzie wiele można się dowiedzieć na temat wiersza rymowanego i dzięki temu pisać jeszcze lepiej i piękniej
Pozdrawiam ciepło