[Elżbieta]

Do ułożenia


...i jakby tego było mało jeszcze cztery poduszki. Pierwsza dla tych co na wznak, druga dla tych co na brzuchu, trzecia na boku a czwarta extra puchowa. Co zrobić? Którą wybrać? Żadnej! Wozić swoją wszędzie ze sobą. Oszczędzać wodę i proszek do prania dla przyszłych mniej szczęśliwych pokoleń. Od razu poczujesz się lepiej, bo wiadomo, cztery czyste, nie pomięte poduszki, dają poczucie dobrze spełnionego obowiązku obywatelskiego, światowego obowiązku, bo cały świat jednoczą poduszki do wyboru. A jeśli się go nie dokona, bo własna w bagażu, tym lepiej, tym łatwiej i zaoszczędzić i usnąć.

Przy recepcyjnym biurku przytroczona paskiem do torby poduszka w kwiecistej powłoczce. Namiastka domu, sypialni, komfortu, bezpieczeństwa puchu nasączonego zapachami z Nebraski, Genewy, Newady, Paryża, Toskanii, Wielkiej Rawy. Więc nie jestem samotna, nie tylko ja, nie tylko mnie pomaga przespać zdrowe sześć do ośmiu w obcych miejscach, które oswajam z różnych powodów. Ona też się nie kryje, wozi.

Kierowca pachnie oldspajsem, taksówka pachnie oldspajsem, licznik pachnie oldspajsem. To takie budujące, lepsze niż wczorajszy pot, kurz, brud i słońce wciskające się przez niedomykające się okno. Czy nie zauważa tego ten za kierownicą? Wie, jak zaokrąglić, jak nie wydać, jak dwa razy okrążyć, żeby wystarczyło na pół litra po godzinach. Więc czemu?

Upał. Jazda w przedziale, pustym, ale ugotowanym, to czyściec, przedsionek piekła, huczącego mijanymi miasteczkami, stukoczący, wwiercający się dźwięk. Można myśleć ile razy jutro zawołają: gorzko, gorzko i kto da największy bukiet. Ale się nie da, bo upał. Jazda przez usychające z pragnienia pola.

Za barykadą z betonu stoi pomnik, jeździec. Obok sterczy zwykły, świeży krzyż. Na chodnikach stoją grupki i tłumki ludzi. O co chodzi? O demokrację i wolność. Czyją, do czego? Umarli giną w podcieniach.

Żyrandole pamiętające ubiegłe stulecie. Pachnie pierogami z kapustą. Na stół wtacza się zupa borowikowa w chlebie. Bruk milczy bez obcasów. Padało i przechodniów mało mimo że to środek lata, środek lata, środek Europy, środek wieczoru, to życia koniec.

Stokrotki przed plebanią a nad nimi modrzewie. Cisza, którą co jakiś czas gwałci dzwon. Młody ksiądz przytula penitentkę. Na dzień dobry. A gdzie: niech będzie pochwalony? Za moich czasów, za naszych czasów, za dawnych czasów. W kancelarii dwie kobiety załatwiają ważne sprawy. Od godziny. Opłata za miejsce na cmentarzu na następne dwadzieścia lat. Szczęście, to takie szczęście, że się ma swoje miejsce, między krzakiem głogu i smukłym aniołem. Zresztą po cóż na dwadzieścia? Niedługo koniec świata, w dwunastym nastąpi. Będą nowe cmentarze, miejsca, ale to później. Najpierw trzeba płodzić, rodzić, umierać. Gorzko, gorzko. Płynie Wisła, płynie.

Wpadła bomba do piwnicy... Czy wiesz kto, i kiedy pierwszy raz to powiedział? Bezsensowna wyliczanka do dzisiaj, nagle nabiera sensu i chwyta za gardło, dusi zbliżającym się spazmem. Za dużo ludzi, za duży tłok, za dużo historii na jedno przedpołudnie.

I burza, łamie starą sosnę za domem, która do tej pory zasłaniała kawałek ulicy, na którą już nigdy się nie wyjdzie, co najwyżej wyjedzie, gdy ktoś będzie popychał. Widać więcej, ale to już zbyteczne.

Poprawiona poduszka. Biały szlafrok frotte. Wygoda obcych kanałów z giełdą, pogodą, wyścigami i te filmy, filmy retro i porno, na które już dawno przeszła ciekawość. Omijam łukiem prezydentów. Kawa w białej fajansowej filiżance i bilet do tamtego świata. Walizka na wadze. Nie przekraczam limitu. Kiedyś dopakowałabym czekolady, michałki, teraz dokładam nieważkie wspomnienia.

© Elżbieta
dwudziestego trzeciego dnia sierpnia 2010 roku

[eva_14]

przeczytałam z taką zachłannością, jakbym nie jadła od tygodnia. doskonałe opowiadanie i dodatkowo nie kryjące (jak dla mnie) tajemnic. kancelaria, dwadzieścia lat, krzyż, sosna...michałki, których nie ma, bo miejsce zajęte przez nieważkie.

ukłon Elżbieto, wielki ukłon za moje czytanie

[amandalea]

Świetne te zapiski z podróży Elżuniu, po prostu bomba....

[Marek]

Jednym słowem?
REWELKOWE! Pisanie. I bliskie mi. I tyle w nim mimo "krótkości".

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[el]

Pochłonęłam.

Teraz refleksje... Najpierw wynikające z treści... Czy nie spotkało Cię coś ostatecznego? Nie... Nie musisz odpowiadać...

Technicznie - interpunkcja i poprawki w granicach zdań - nie unikniesz.

Pozdrawiam Elu.

[Elżbieta]

[an]

skrawki - mówisz, Elu?... tak! Dla mnie te wszystkie myśli, wspomnienia są jak mozaika - układają się w jakiś wzór, dla każdego pewnie inny... Jedne są bliższe, inne brzmią obco... ale wszystkie w jakiś sposób poruszają!
Masz niezwykły styl... odnoszę wrażenie, że słowa piszą się jakby same...

skrawki - mówisz, Elu?... tak! Dla mnie te wszystkie myśli, wspomnienia są jak mozaika - układają się w jakiś wzór, dla każdego pewnie inny... Jedne są bliższe, inne brzmią obco... ale wszystkie w jakiś sposób poruszają!
Masz niezwykły styl... odnoszę wrażenie, że słowa piszą się jakby same...

[an]

Jeszcze nawiążę do tytułu: już on sugeruje (w moim odczuciu oczywiście!), że z tych fragmentów ma powstać całość... że jest to swego rodzaju układanka... Bo nie tylko nawiązanie do początku przecież - o układaniu się do snu.

I z pewnością nie jest to tekst na jedno przeczytanie!!!

Jeszcze nawiążę do tytułu: już on sugeruje (w moim odczuciu oczywiście!), że z tych fragmentów ma powstać całość... że jest to swego rodzaju układanka... Bo nie tylko nawiązanie do początku przecież - o układaniu się do snu.

I z pewnością nie jest to tekst na jedno przeczytanie!!!

[Elżbieta]

[Elżbieta]