[Irena]

Światło prawdy spada na nas z bezlitosną szczerością,
w świetle prawdy nam diabelsko nie do twarzy - Virginia Woolf




rozsypane
czas ogarnąć zniszczenie

trzęsące nogi towarzyszą bólowi
od stóp po cebulki włosów

wcześniej aż do zatkania igły to
odpływałam znów wracałam
aż zawirowało śmiercią

zapisuję myśli
kolorami których we mnie pełno
najchętniej na czerwono
alarm
żółto już jest
od rozdartej wątroby

dojrzewa nadzieja że wyjdę
na ludzi nie mogę już patrzeć
raczą słowami
pustymi bez miejsca

jednak pocałuję słońce
uciszę dzwon
ten dźwięk dla innych
ja rozpędzam cienie zieloną witką

[Zbigniew Michalski]

[Gabryśka]

Zrobił na mnie wrażżenie, to wiersz, z którym chciałoby sie być dłuzej niz przez chwilkę

barwinki Ireno

[jestem_Julią]

[Irena]

[stary krab]

Łdnie rozpisane, bardzo dobre zakończenie.

Przy okazji - gratuluję publikacji wiersza w "Angorze".

[Irena]

[eliza]

Cytat:

jednak pocałuję słońce uciszę dzwon ten dźwięk dla innych ja rozpędzam cienie zieloną witką _________________

to ukojenie duszy...a ludzie cóż mają powiedzieć pomimo....
serdeczności

[Irena]

[Marek]

[menałe]

Wzruszyłaś jak zwykle

dziękuję za wymowność i głębię

[J.B.Sokołowska]

napisze to tak: dla mnie wiersz zbyt oczywisty i dosłowny
choć po pewnych i nieduzych przeróbkach mógłby być bardzo dobrym wierszem;

wyjść na ludzi czy do ludzi
wyjście na ludzi z reguły mówi o byciu kimś
ale mną się nie przejmuj

jak zawsze serdecznie

[Irena]

[Elżbieta]

[Irena]