[zielony motylek]

Wzburzenie kroków


Krok mój niepewny, bo podłoże śliskie
- zbyt nowoczesne dla bosych stóp.
Chłód wędruje od pięt aż po kostki,
po cienkiej ścieżce, zupełnie jak ja.

Tysiąc par oczu zawiesza wzrok
na pajęczynie z misternych myśli.

Muszki wytatuowane wahaniami
złapały się w sidła.
Zaraz pewnie wygłodniały pająk
wyjdzie z ukrycia.
Nastanie czas dobrobytu.

Żywica wycieka ze mnie,
jest lepka i gorzka.
Cudnie zasycha.

Zaczyna brakować światła
w moich słowach.

Na drugim końcu przepaści
ponoć jest tak samo.
Też zamykają usta.

[Marcin]

Interesujący wiersz. Przeczytałem go jednym tchem, po każdym wersie zaraz chciałem poznać kolejny, a w nich zaciekawiły mnie też metafory. Najbardziej podoba mi się ostatnia strofa.
Jedynie zastanowił mnie pierwszy wers, bo zdawało mi się, że czegoś jest w nim za dużo. Przy drugim i kolejnym czytaniu coraz mniej rzucał się w oczy. Nie wiem, może chodziło mi po głowie coś w stylu - Krok niepewny, gdy podłoże śliskie

[zielony motylek]

Pierwszy wers i mnie denerwował. Nic mi tam nie pasowało. Ostatecznie usunęłam 'jest' (mam nadzieję, że w takim wypadku nie trzeba było wklejać drugi raz całego utworu).
Jak zwykle dziękuję za dobre słowo i szczerą opinię.
Pozdrawiam. zm.

[amandalea]

A ja bym zrezygnowała z b skoro stosujesz interpunkcję wydaje mi się ono zbędne a tak poza tym to MNIAM

[zielony motylek]

pogrubieniem zaznaczam tytuły

[Marek]

"...Zaraz pewnie wygłodniały pająk
wyjdzie z ukrycia.
Nastanie czas dobrobytu..." - re-wel-ka!! - gdzie by nie przyłożyć - pasuje jak ulał - przydarzają się, oj przydarzają ... nam te pajączki, pająki ...

a
i wiersz
cały ciekawy

on

[zielony motylek]

bardzo dziękuję za wizytę i ocenę.