[nuta niepokorna]

szronem spójrz zarósł obrus nasz 
i u szklanek wiszą sople
ciepło ust zlepiła śnieżna mgła 
jakby chciała ciszę dopiec

w oczach drży na przekór kandelabrom mrok
w rzęsów czerń wczesuje gładkość
nic że sam sękaty prawie że na wskroś 
i że nam mataczy światło  

słowa są jak ruchomy cień 
co chce tańczyć z absurdami
wyspą jest wieczora wątły brzeg
noc dryfuje w nią bez granic 

niepokoju ścieg i myśli lekki dym 
jak z iluzjonera fajki
no bo przecież teraz ja i przecież ty
to już z całkiem innej bajki


(NN) do muzyki MM