Nadchodzi rok nieistnienia, nadchodzi straszne bezkwiecie,
W tym roku wszystkie dziewczęta wyginą niby motyle.
Ja pierwsza blednę samochcąc i umrzeć muszę za chwilę -
I już umieram - o, spojrzyj! - i już mnie nie ma na świecie!
Ucz się pożądać mej śmierci, ponętne pieścić nietrwanie.
Całować mrzonkę, co dla cię kształt ust czerwonych przybiera.
I wierzyć w radość mych cieni i w oczu mych obcowanie:
Nie widzi, jeno obcuje ten, co naprawdę umiera.
Uczył się kochać umarłą, pieścił dłoń, której nie było,
Całował oczy zamknięte, każdą powiekę z osobna,
Porozumiewał się z piersią jak z pełną pieszczot mogiłą
Ale nie wiedział, co czuła, bo nazbyt była zagrobna.
Czy czujesz moje pieszczoty i pocałunki, i radość?
Czyli nie bolą cię mroki i nieistnienia nadmiary?
O, wyznaj wszystko do końca. uczyń tęsknocie mej zadość.
Zadrżyj z miłości pośmiertnej, jeślić dostępne jej czary!
Czemuż tak wątpisz o zmarłej? Wszak już do cudów nawykam,
Miłości jestem posłuszna i szczęściu się nie opieram!
I czuję twoją pieszczotę, i coraz bardziej zanikam,
I czuję twe pocałunki, i coraz bardziej umieram.
_________________ Wiersz jaki jest, każdy widzi.
an [Usunięty]
Wysłany: 2012-09-08, 16:09
Poezja, jaką kocham! Subtelny mrok...
Niegdyś zaczytywałam się w Leśmianie...
Może warto powrócić...
(I ten język, słowa, które zdają się płynąć...
I pokrewieństwo z Antonim Lange... )
Ten wiersz kojarzy mi się z bajką "Gnijąca Panna Młoda". Nie przemawia do mnie kraina wiecznego mroku, znacznie bardziej soczyste jest zło. Wszakże jedno i drugie nie w zbyt wysokich dawkach.
)
