[el]

ruda mariette była kiedyś kwiatem
narodziła się z malarza i chudej poetki
nie mogła pamiętać nabrzmiewania w ciemności
matczynego zapachu czerwonej werbeny
i smaku ziarna kawy rozgryzanego przy zgadze

potem pierwszy dreszcz liznął niewinność
rozpoczął się marsz
w liście w pąki w piersi w kobietę
zieleń zabarwiła oczy i nauczyła się czekać
czekać bezgłośnie z błyskawicą w oku
by pysznić się niczym ziemia baszanu

w drugim tygodniu dusznego lata
nauczyła się ulegać dotykom
słowo związała z nieczystością
smakowaną jak sok brzoskwini
albo krew dziewicza tańcząca z latarnią

nie tylko ciałem ale i duszą sprzedajną
była w pełni gotowa na przyjęcie nasienia
aż po dzień gdy miejscowy mefisto
zamienił miejscami niebo z piekłem

chyba wtedy zaczęła się jąkać
rzucać kamieniami w psy
i pluć sąsiadowi do studni
o zmierzchu śpiewać jutrznię
a o świcie nieszpory

w sekundzie trzeźwości szeptała
mariette była kiedyś kwiatem