[el]

Po jesiennym ekwinocjum
nie rozpaliłam miedzi w oczach.
Nie pragnę też wieńca z kapryfolium.

Jeszcze tańczę,
chociaż raz po raz mylę kroki,
a wirując dziko,
depczę szałwię i nagietki.

Zaczynam marznąć
ubrana w letnie grzechy.
Bose stopy nacieram mleczem
i pocieszam pęknięty bębenek.

Na twoją nudę, mistrzu, nie znam rady.
Potrójny sok z czarnego bzu
nie działa na malarzy kruczych lotów.

Nie proś mnie dłużej o opowieści.
Już nie usłyszysz wdychając mirrę
o szeptach rozspustnych wrzosów,
ani też o ciszy śpiącej na progu lasu.