Nie potrafię tak pięknie wyrażać zachwytu jak On, ale niemniej poddaję się wzruszeniom przy każdym nmalowanym obrazie, obrazie sugestywnie przenoszącym w świad uczuć i odczuć. Pobudzać wyobraźnię zarówno u widza jak i czytelnika, to wielka sztuka i Ty ją Lidziu posiadłaś.
Na polach przy drodze z Pniew do Szamotuł (poznańskie) rośnie samotna sosna
i kiedy zobaczyłem Twoją grafikę to wspomniałem czas, kiedy z moją Mamą
jechaliśmy samochodem
zatrzymałem sie by zrobić zdjęcie - gdyby je przyłożyć do grafiki - byłyby prawie takie same: szczere, puste pole, w dali ciemny las, powyginane wiatrami, słotami gałęzie drzewa;
a nad tym wszystkim niebo wschodzącego słońca
pustka, samotność - zobojętniały na wszystko pejzaż, "chudy" cień drzewa, na konarach którego
co ? - jakiś oplot bluszczowy z liśćmi co przypominają ptaki z rozwartymi skrzydłami ?
przylatują tutaj powiązane
czym ?
"sznurem braterstwa" ptaków do - drzewa, które miało być ich schronieniem
a już nie jest - bo umiera
albo to bluszcz ? - szkodnik/pasożyt - to przez niego wysysane drzewo z soków - obumiera ?
jak my
ograbiani z naszych pragnień ??
Marku jak zawsze piękny komentarz...ten bluszcz raczej wspina się po samotnym drzewie, gdyby nie ono pełzałby po ziemi, może zostałby zdeptany, zniszczony...samotny bluszcz, samotne drzewo, może to późna jesień, bo bezlistne, gdzieś tam na dalekim horyzoncie inne drzewa rosnące w tłumie ale czy mniej samotne?
_________________ a po nas już nic
jeno popiół i zgliszcza
życie to jeden wic
rzekł uczeń mistrza
widzę ptaki, ciągną się wzajemnie w zgodnym łańcuchu
one już nie żerują, ciężkie skrzydła ich nie unoszą
samotne drzewo jest ostatnim lotem dookoła, rundą honorową
i ptaki umierają samotnie, ale w gromadzie
a człowiek? hmm
szarozielonkawy pejzaż z pozłacanym na przekór niebem dopełnia tragizmu
widzę ptaki, ciągną się wzajemnie w zgodnym łańcuchu
one już nie żerują, ciężkie skrzydła ich nie unoszą
samotne drzewo jest ostatnim lotem dookoła, rundą honorową
i ptaki umierają samotnie, ale w gromadzie
a człowiek? hmm
szarozielonkawy pejzaż z pozłacanym na przekór niebem dopełnia tragizmu
Lidio
Oj jak ty mnie rozpieszczasz Liduś ...ale to miłe
Buziuńkam
_________________ a po nas już nic
jeno popiół i zgliszcza
życie to jeden wic
rzekł uczeń mistrza
...dziękuję.
...ale to miłe 