[el]

z hukiem zamknęła ślepe oko
drugim zapatrzyła się w pieśni

nie rozumiała ich tańca
otulona ciasnym gniewem
zawyła jak kopnięty pies

z wierzchołków ust opadło słowo
trzasnęło jak sucha gałąź

nie zachwyciła się pełnią księżyca
przegniła kroplą ciszy
weszła w klatkę nowiu

zaczęła wybaczać poetom
otwierać okna
długo spać