Trwając w nieświadomej egzystencji
patrząc naiwnie na świat
pobladła z obrzydzenia
skąpana w brudach życia
zagubiona w świecie
ze straconą wiarą
patrząc na siebie irracjonalnie
chcąc zakończyć istnienie
hamujące tylko koniec
popadając w psychozę
odeszła tam gdzie nikt nie wiedział
to jej pomagało
ból dalej trawił duszę
lekiem była wyobraźnia
sen koił strach
uczucia wszystkie w niej wygasły
i został tylko proch
