trochę dużo masz tych "i" - tak mi się wydaje - może z niektórych zrezygnujesz?
wojna światów [Usunięty]
Wysłany: 2014-07-06, 19:51
Zacznę od tego, że chyba nigdy nie napisałam tekstu pod wpływem inspiracji czyimiś słowami. Co najwyżej coś dopowiadałam cytatem, ale budować na nim wiersz... Zawsze Ci tego zazdrościłam, Marku, bo już nieraz pisywałeś przecież teksty inspirowane.
Przeszłość - o niej tu piszesz. Przeszłość powraca do nas w przedziwny sposób... Spośród wyblakłych wspomnień wyłaniają się czasem nie te, które były według nas kluczowe, ani te, które zapamiętać chcielibyśmy za wszelką cenę, lecz takie, które sprawiają ból, wywołują niepokój. A może nasza pamięć jest mądrzejsza od nas i naszego "chcenia", i z miliona przeżyć wydobywa te, które stanowią sedno życia?
Jakże dwa przeciwstawne zdarzenia opisujesz w Swoim tekście. Wspomnienie dziecięcego kubeczka, z którego piło się mleko, zdaje się metaforą bezpieczeństwa, matczynej opieki i życia, które było proste, beztroskie. Liczył się tylko słonik na dnie naczynia, głos mamy, która może głaskała z czułością po głowie... Czy w takim świecie dziecięcych radości jest miejsce na śmierć, na chorobę? Pewnie nie. Ale jest ona częścią nas, naszego losu, losu wszystkich ziemskich stworzeń. Dzisiejszy świat zdaje się uciekać przed prawdą o przemijaniu. Nie chcemy o tym myśleć, pamiętać. A przecież każdego dnia możemy odejść. I czy się z tym godzimy, czy nie, jest to fakt niezaprzeczalny. Zgroza? Dla mnie bardziej ból, nawet nie przez to, że sama umrę, ale że odejdą ci, których kocham... Łatwiej jest cierpieć, niż patrzeć na cierpienie innych. Zwłaszcza, gdy nie można im pomóc, nic zrobić. Czy dziecko widzące chorobę koleżanki myśli o rzeczach ostatecznych? Zapewne nie. A nawet jeśli, to nie w sposób w pełni świadomy, dopuszczający do siebie prawdę o przemijaniu. To powraca po latach, jako niezatarty (aż dziwne) ślad. W głowie brzmi NA RÓWNI dowód choroby dziewczynki i utwór ukochanego kompozytora. I trudno powiedzieć, co bardziej. Wierzę, bo kiedy dowiedziałam się o śmierci koleżanki z klasy, w moim pokoju latała mucha i to jej brzęczenie mam w głowie do dziś. Taka błahostka: mucha. Jedynie odnośnik, przypis do właściwego zdarzenia, a jakże zapdł w pamięci!
Marek napisał/a:
Przeszłość ucieka nam spod rąk
Ta prawda, o której pisze Anna Maria Musz, jest tylko pozorna. Częściej to my uciekamy, a raczej - CHCIELIBYŚMY przed przeszłością uciec. Ale ona, jak cień, kroczy za nami.
Marek napisał/a:
Nie wypali się powoli
jak znicz na nagrobku Anielki
Czy to zarzut? Jesteśmy sumą tego, co było i co jest. W nas i wokół nas. Sumą dobrych i złych doświadczeń, radości i trosk, uśmiechów i cierpienia. I może wielu się ze mną nie zgodzi, ale to, co bolesne, uczy (a przynajmniej powinno tak być!) najpełniej. Z perspektywy czasu najbardziej cenię właśnie to, co najmocniej mnie w życiu zabolało.
To dobrze, że się nie wypali, Marku. To dobrze, że nie wyblakła. To wielka lekcja pokory, świadomości, by danego nam czasu nie zmarnować. By widzieć, co jest w życiu istotne.
Wrócę do koleżanki, o której wspominałam. Kiedy kilka miesięcy przed śmiercią leżała w szpitalu, nie pojechałam do niej. Nie byłyśmy jakimiś bliskimi koleżankami, ot, znajomymi z jednej klasy, jednak lubiłam ją, więc powinnam... Ale bałam się. Jak miałam spojrzeć jej w oczy, co powiedzieć: że będzie dobrze? Ona już wówczas wiedziała, że to tylko kwestia czasu... Stchórzyłam. Znalazłam milion wymówek. Do dziś żałuję. I pamiętam. Ale to nie jest zgroza. Nade wszystko chcę pamiętać. I obym nigdy nie zapomniała!
To piękny, głęboki tekst, który pomaga spojrzeć czytelnikowi w siebie. Poprzez pryzmat opisanej (nie pytam, czy rzeczywistej) przeszłości zmuszasz do refleksji, do zmierzenia się z sobą, z własnymi wspomnieniami. Do zadania sobie pytania, na ile to, co było, ukształtowało nas i dlaczego pamiętamy właśnie te, a nie inne, fragmenty przeszłości. Być może rozwikłanie tej zagadki, znalezienie odpowiedzi, pozwoli nam iść przez życie lepiej, widzieć więcej, czerpać z teraźniejszości mądrzej?
Wysłany: 2014-07-07, 17:07 Re: Z cyklu "Teksty inspirowane" Przeszłość ucieka
Marek napisał/a:
...
Ta przeszłość Anno nie uciekła
Nie wyblakła
Została
Nie wypali się powoli
jak znicz na nagrobku Anielki
Nastrojowo i ze spokojnym smutkiem.
Przeszłość zostaje, 'wypalona' w naszej pamięci, tak jak się wypala litery na deszczułce z sosny.
serdecznie
e
_________________ przestrzeń
składa się z czasu
pokonywania
prostą linią
myśli
zakrętem pytania
zdecydowaniem
kropki śmierci
po wielokropku
umierania
E
wojna światów [Usunięty]
Wysłany: 2014-07-07, 17:10
gracjana napisał/a:
do szlifu
Tak jak Marek, uważam, że tekst jest skończony. Nie zmieniłabym ani jednego słowa!
Tym bardziej ciekawi mnie Twoja opinia, gracjano
Drogi Marku chyba zaszło małe nieporozumienie - pisząc do szlifu miałam na myśli mój tekst, który napisałam pod twoim wierszem i jak słusznie zauważyłeś - cytuję -trochę dużo masz tych "i" - tak mi się wydaje - może z niektórych zrezygnujesz?
A więc skasowałam i jeszcze nie znalazłam czasu by szlifować ...
Co do Twojego wiersza to uważam, że jest d o s k o n a l e słowem wyrzeźbiony.
Jest w nim codzienność taka zwyczajna jak uśmiech zmęczony czy podanie dłoni. ZAPOMINAMY ? Powiedziałbym odkładamy do albumów pamięci wydarzenia, twarze, słowa by któregoś dnia sięgnąć głodni wspomnień.Ja wieszam jak obrazy gdzieś tam w przestrzeni i kiedy napada mnie chandra * idę do swojego muzeum i oglądam - z perspektywy czasu nabierają innych barw, powiedziałabym dojrzewają , zadziwiają jak obraz Gustava Klimta Pocałunek * czy Le Gourmet *Picassa
Przeszłość to fundament naszego Ja *- tu i teraz .
P.S
Marku ! Myślisz naprawdę, że ośmieliłabym się Mi s t r z o w i zwrócić uwagę jak ma trzymać pióro i pisać - ja szara nieopierzona gęś ?
_________________ Bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno...
Halina Poświatowska
PROTESTUJĘ! I to zdecydowanie!
Piszesz piękne, mądre, wyraziste, wysublimowane teksty - wiersze!
Jestem pełen podziwu - i trochę zazdroszczę Ci tej Twojej poetyki.
Moje teksty takie nie są - wiele w nich szorstkości.
A malarstwo Klimta uwielbiam! Nawet kiedyś myślałem "ubarwić" reprodukcjami Jego obrazów któryś ze swoich tomików. Może zdarzy się następny. Więc wtedy?
Mi s t r z o w i zwrócić uwagę jak ma trzymać pióro i pisać - ja szara nieopierzona gęś ?