[Elżbieta]

Rzecz o milczeniu


Mówi się.
Właśnie, jaki podmiot występuje pod tym zwrotem? Mówi się, że... Tu można dodać każde 'coś'. Na przykład, że zima w tym roku będzie. Na pewno będzie. Będzie krótko i się skończy. Albo mówi się, że tylko oni wiedzą wszystko. A inni? Mówi się...

Słowa mówi się, jakby wiadomo było, że są i mają znaczenie i ciężar, gatunkowo przypisywane ważnościom albo ulotnościom.

Co zrobić, kiedy słowa nagle tracą ważność? Smaczna tradycyjna sałatka jarzynowa z garmażerii przestępuje granicę terminu do spożycia. To samo może stać się ze słowami. I wtedy co?

Przechowywanie w suchym i ciemnym miejscu pomaga przedłużyć życie produktom. Czy słowom też?

Czyta się.
Czyta się, żeby... Co kryje się za czytaniem? Przyzwyczajenie? Dawno wyuczone połączenia znaków wszczepione w pamięć. Początkowo mozolnie odtwarzane szlaczki, pojedynczo maszerujące wzdłuż linii: kreski, kółka, laski, kropki, ogonki, z czasem układają się w magiczne: Ala ma kota, Za siedmioma górami, "- Ciche bywają łąki, wody rozlane szeroko, wrześniowe niebo omiecione z letnich burz." *
I jest świat, którego nie ma a jest i jawi się, że tylko dłoń wyciągnąć do tej drugiej i poddać się i wejść.

Milczy się.
Milczy się, dlatego że... Powiedziało się wszystko. A nawet to, czego się nie powiedziało, to się pomyślało, albo przeczytało i zostaje nic do powiedzenia.

Smuci się.
Smuci się przywykły do słów człowiek, kiedy osaczają go dawne szlaczki. Kreski, kółka, laski, kropki, ogonki rozsypują się i znów nic nie znaczą.



elżbieta
11 I 2016
* Cytat ze zbioru opwiadań Tadeusza Nowaka, Półbaśnie.

[Marek]

[Hardy]

Słucha się...
Słucha, kiedy został ten ostatni zmysł łączności ze światem...

[Witold Kiejrys]

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[pan_ruina]

Czuję się:)

[wyrejestrowana]

[wyrejestrowana]

[Elżbieta]

[Elżbieta]

[amandalea]

Niewiele słów, a nad każdym warto pomyśleć

[Elżbieta]

[Leszek Wlazło]

Bardzo ekspresywnie pokazałaś współczesny świat i ludzi, dla których być znaczy wiele. Pokazałaś jak zmienia się percepcja impulsów atakujących nasz umysł, jak wiążą się z naszym umysłem i eksplodują w różnych postaciach widocznych dla otoczenia.
Dlaczego napisałem ekspresywnie, skoro w tekście wiele jest rezygnacji, pytań: czy warto? Wydaje mi się, że każde takie "nicnieznaczenie" rodzi wewnętrzny sprzeciw i bunt osób, którym jeszcze zależy.