[Ustinja]

stare słowa we mnie odżyły, niczym małe jezuski, które zbyt szybko rzuciłam na krzyż,
dziwiąc się później, że mam liczyć nie dni a lata. może chciały za mnie dorosnąć
na tym krzyżu. może ramionka i nóżki nie sięgały belek. a ja czekałam na cud, zamiast
zdjąć je pośpiesznie i utulić do snu. niby dlaczego śmierć miałaby w czymś pomóc -
cudza, kradziona śmierć (wiem, co powiem - na którą nie zasłużyłam, ale czy ktokolwiek zasłużył?)

miejsce maleńkich jezusków jest w szopkach, pod choinką, niedaleko stołu,
przy którym opłatek, pierogi, uśmiechy i śpiew. nie przy mnie. choć, gdy patrzę na nie
spod przymkniętych powiek (wiecie, choinka, stół, opłatek... oni mnie nie widzą, bo to tylko
moje wspomnienie, moja iluzja wspomnienia, wspomnienie o śnie, w którym wspominam iluzję -
ale ja widzę ich doskonale), słyszę stary zegar i miarowy oddech dziecka i nie pamiętam,
czy mi się zdaje, czy to jakiś znak, czy to we mnie się obudziło jakieś słowo,
jakieś imię, które powinnam chronić przed światem, pozwolić mu być czyimś imieniem, które zapiszę
na kartce papieru i będę każdego poranka uśmiechać się do niego, czekając, aż eksploduję z miłości;

bo to przecież niemożliwe, żeby mi się znowu wydawało,
to niemożliwe.


26.10.2016, Rz.

[Elżbieta]

[Ustinja]

Dziękuję, Elżbieto, za wgląd, pisałam na gorąco, czekając na porady, bo coś mi tutaj zgrzytało Będę poprawiać

[Marek]

obczytał

[Witold Kiejrys]

Przeczytałem i odrzucam jedną i drugą zawartość nawiasów. Dla mnie nie są potrzebne, ale dla mnie nie znaczy, że w ogóle.

Pozdrawiam

[pan_ruina]

Z nawiasami za Witkiem i

tu