Nie więcej niż moglibyśmy sobie życzyć, a przecież
święta. Przynajmniej tak to nazywasz; wolny czas,
kiedy mocniej wychodzą na jaw genetyczne skłonności
i kobiety stają się nad wyraz nerwowe.
Tyle na głowie, ile w rękach – powtarzasz, dopasowując
kolejne nakrycia. Przy pustym miejscu zawsze obecna
jest przecież nadzieja, że nikt się nie zjawi i krytyczny
zmysł pozostanie spokojny, bez potrzeby tłumaczenia
z symboli, zwłaszcza teraz, kiedy śnieg skrzypi
jak siano i trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś przyszedł
na świat nie zostawiając śladów. To prawda, umiesz
w nich czytać, więc chyba można zaufać miejscu,
gdzie spada gwiazda i stopniała połać czerni się jak po orce.
Nie ma jednak nikogo, żeby spytać czy zauważył coś dziwnego,
czy jakiś obcy nie kręcił się przypadkiem w pobliżu.
