[wojna światów]

z okolicy zastygłych skał

płoną rozmowy w kominku i dookoła
robi się ciepło od spojrzeń
jest cicho

wschodzą dywany i wątek z bezimiennych wysp
zaszyfrowani skręcamy w zakamuflowane obrazy
gdzie rzekomo nic już nie zamigota

wkładając sobie ogarki do ust
w drodze dla „mocno przytłumionych”
gasimy mroczność
lecz ty Niobe masz dziwnie zamglony wzrok

wołają nas razem do sipylos
a może to pogłos szepczących we krwi kamieni


*** (sztormy śnią)

sztormy śnią obojętność
za każdym zaciągiem bliska jest omdlenia

łódź niecnego przymierza
zlicytuje jeszcze niewybrane żebro
obciągnie w niepozbawiony
pierza poemat rimbauda

czym obciążone mają sumienie
nieporadni bez przekonania
sprzedając się rybitwom

że poławiają nieudane wczoraj
bez głowy
ty Mario bez głębi
przeczesujesz tę sieć
bez zwątpienia


taniec na dwa kroki i nic

w moim sercu tarmoszą się
dwa ptaki
jeden liczy ziarna jemioły

inny odszedł w najdłuższą noc
niechcącej już tęcz i tych zieleni
głupich jak one

wzdłuż korytarzy wypełnionych
chmurami

na pamiątkę przerwanych snów
czytania z oczu
smakowania ust

w bieli
lśniącej od zła i dobroci
i na dwa pas

chodzą parami
niedojrzałe sieroty
i chłód


* * * (nie ma we mnie...)

nie ma we mnie gołębi
ani wróżb z liczb

przeminąłem
albo znikam niedokończony
oderwany konar o brzasku

to takie proste
istnieć nie będąc

wirują
manuskrypty

gałąź dusi wibrującą żyłkę
mgła wyciąga rękę

spod nieba
tlą się zapiski
nieprzytomne od zdarzeń

jeńcy albo asceci
smagani
długiem wdzięczności

z okolicy zastygłych skał

płoną rozmowy w kominku i dookoła
robi się ciepło od spojrzeń
jest cicho

wschodzą dywany i wątek z bezimiennych wysp
zaszyfrowani skręcamy w zakamuflowane obrazy
gdzie rzekomo nic już nie zamigota

wkładając sobie ogarki do ust
w drodze dla „mocno przytłumionych”
gasimy mroczność
lecz ty Niobe masz dziwnie zamglony wzrok

wołają nas razem do sipylos
a może to pogłos szepczących we krwi kamieni


*** (sztormy śnią)

sztormy śnią obojętność
za każdym zaciągiem bliska jest omdlenia

łódź niecnego przymierza
zlicytuje jeszcze niewybrane żebro
obciągnie w niepozbawiony
pierza poemat rimbauda

czym obciążone mają sumienie
nieporadni bez przekonania
sprzedając się rybitwom

że poławiają nieudane wczoraj
bez głowy
ty Mario bez głębi
przeczesujesz tę sieć
bez zwątpienia


taniec na dwa kroki i nic

w moim sercu tarmoszą się
dwa ptaki
jeden liczy ziarna jemioły

inny odszedł w najdłuższą noc
niechcącej już tęcz i tych zieleni
głupich jak one

wzdłuż korytarzy wypełnionych
chmurami

na pamiątkę przerwanych snów
czytania z oczu
smakowania ust

w bieli
lśniącej od zła i dobroci
i na dwa pas

chodzą parami
niedojrzałe sieroty
i chłód


* * * (nie ma we mnie...)

nie ma we mnie gołębi
ani wróżb z liczb

przeminąłem
albo znikam niedokończony
oderwany konar o brzasku

to takie proste
istnieć nie będąc

wirują
manuskrypty

gałąź dusi wibrującą żyłkę
mgła wyciąga rękę

spod nieba
tlą się zapiski
nieprzytomne od zdarzeń

jeńcy albo asceci
smagani
długiem wdzięczności