[Grzesio]

Unoszenie

Nad satyny bielą,
w pocałunku krasie,
wzlatam.

Jak zefir tańczę
w sensualnym tańcu,
wzrokiem muskając
najwrażliwsze zaułki.

Lśni ponętnie ciało,
oliwkowym blaskiem.

Ckliwych dłoni
niespokojny taniec,
orbituje
w wylewnym blasku namiętności.

Refleks światła
budzi pożądanie,
obfity wodospad zmysłów,
strumieniem
porywa wątłą koronkę

ostatnią linię obrony

[fiołkowa]

Ło jej, ło jej Nie dla mnie, ponieważ nic z - jakiejkolwiek - poezji I to nawet nie sztambuchowej A ten "obfity wodospad zmysłów" Mon, Dieu, mon Dieu, powiedziałaby zapewne Madame Grande Mere

[Leszek Wlazło]

Pewien mój znajomy powiedział mi w początku mojej przygody z pisaniem: jeśli w napisanym wierszu znajdujesz fragmenty, które wydają Ci się znajome, to natychmiast je zmień, gdyż w poezji były już powielone wielokrotnie. Tak często bywa ze zbyt dosłownymi sformułowaniami, które nie dają czytelnikowi pola do interpretacji i nie zmuszają wyobraźni do tworzenia osobistych obrazów. Chyba dlatego ten wiersz nie pozostanie u mnie na dłużej.