[Gruszka]

mam fazę na frazy odarte z emfazy,
w rękawach wyrazy, sznur sylab i rytm.
słyszycie jak biję w trochejach po szyję?
co strofa, przepiję, co ważne, ukryję.
i tylko mi serca żal.

cenzura wydrwiła i krwiobieg odkrwiła.
wiersz blady jak papier spod ręki na łeb...!
zaszumiał i stężał, zmiarowił puls. zemdlał.
ach, wiersza jak dziecka, żal.

zawinął się w tutkę, poczęty w minutę,
by walczył ze smutkiem do końca, po śmiech.
na kapciu trywialnie spoczynek, a dla mnie
za sercem tęsknota, bo żal.

stąpajmy ostrożnie - kto wie, czy nie człowiek,
ten w wersy wpisany, na dnie...?
nie depczmy, lecz szepczmy, że z nami bezpieczny
ten wiersz
i ten człowiek,
i ja.



.

[jaga]

ciekawie i rytmicznie z zachowaną regułą własną
6/6/
6/5/
6/6/
6/6
7

super gruszko
tak sobie skojarzyłam z
tylko koni, tylko koni, tylko koni, tylko koni żal.

jesteś niesamowita - podziwiam talent precyzyjność i lekkość pióra

[wojna światów]

Przepiękna ta ostatnia strofa, Elu.
Choć wielu niestety woli deptać. Tak łatwiej.
Po cóż przejmować się innymi? Wierszami, ludźmi - co za różnica.

Przepiękna ta ostatnia strofa, Elu.
Choć wielu niestety woli deptać. Tak łatwiej.
Po cóż przejmować się innymi? Wierszami, ludźmi - co za różnica.