[Ustinja]

pusto mi w sercu
miłość miała mnie pożreć, nie opuścić
chodzę, żyję, śmieję się też czasem
tylko oczy mam gdzie indziej
zagubione
w przestrzeniach, których niemierzalność
jest jedyną stałą

26.07.19, Rz.

[Alchemik]

Ładny liryk, Ustinja.
Jest jedna rzecz, która nie daje mi spokoju.
To zbytnie dopowiedzenie w pierwszych wersach.
przykładowo

Cytat:

Ustinja pisze; pusto mi w sercu

A moze wystarczy pusto mi
Takie dopowiedzenie w sercu jest, moim zdaniem, zbyt trywialne.

I drugi przykład

Cytat:

Ustinja pisze; miłość miała mnie pożreć, nie opuścić

I po co to nazywać miłość po imieniu, kiedy wiadomo, że o to uczucie chodzi?

Mogłoby wystarczyć tak

pusto mi
miała mnie pożreć nie opuścić

Tu jest wszystko w domyśle.

Ale można użyć Twoich słów inaczej, żeby poszerzyć paletę dla odczytu.

pusto mi
ta od serca miała mnie pożreć,
nie opuścić
chodzę, żyję, śmieję się też czasem
tylko oczy mam gdzie indziej
zagubione
w przestrzeniach, których niemierzalność
jest jedyną stałą

Tak widziałbym to ja.

Zbytnie szafowanie słowem miłość i innymi słowami, które są oczywiste w niedopowiedzeniu, zaniża liryczną wartość wiersza.
Po to Bóg poetów stworzył metafory, żeby ich używać w poezji.

Mam nadzieję, że nie uraziłem.
To takie moje spojrzenie na poezję, zwłaszcza na liryki.

A Twój, jako rzekłem, jest bardzo ładny.

[Ustinja]

Nie, absolutnie nie jestem urażona, dziękuję za tak wnikliwy rozbiór tekstu
Aczkolwiek tekstu zmieniać nie będę, z prostego powodu - taki miał być. Rzadko kiedy pozwalam sobie na dosłowności w tekstach i takie wzniosłe słowa, jak miłość; ten dla mnie jest odskokiem, rozluźnieniem, wydechem. Czasem trzeba poluzować słowa Dlatego to miniatura, a nie zwykły wiersz. Oczywiście, możemy się nie zgadzać ze sobą, ale jak to mówią: jeszcze się taki nie urodził, co by każdemu dogodził
Pozdrawiam

[Alchemik]

Nie chodzi o niezgodę, Ustinja.
To oczywiste, że we własnym utworze ustanawiasz własne prawa.
Ja tylko wskazałem inny ogląd, inny sposób zapisu, bowiem uważam, że portal poetycki powinien być polem dyskusyjnym, tak jak kiedyś kawiarenki literackie.
A zapraszam do dyskusji tych poetów, o których myślę, że dopełniają Poezję.
Niezbyt często, ostatnio, komentuje, ale recenzje zajmują mi zawsze sporo słów na temat.
Jakoś nie potrafię się zgodzić na modne współcześnie komentarze emotkowe, albo jednowyrazowe typu

Rozumiem, że to wyraz uznania, albo zachwytu.
Ale uważam, że my poeci powinniśmy używać słów w zdaniach, a współczesne glify mogą być pieczęcią je potwierdzającą.
Wciąż twierdzę, że to bardzo ładny liryk i mocno porusza moje alchemiczne poczucie estetyki.

A w kwestii miniatury.
Powinna być jak najbardziej oszczędna w słowach, a jednocześnie (niemal odwrotnie proporcjonalnie) bogata w myśli i uczucia.

Jurek

[Ustinja]

Co do kwestii emotikon, zgadzam się, dlatego też rzadko komentuję wiersze, które czytam. Czasem po prostu nie mam nic do powiedzenia, a ślad bytności, pozostawiony w postaci emotikony, niczego nie zmienia wg mnie.

Pozdrawiam,
Justyna.

[stokrotkaa]

Pustkę w sercu odczuwamy wtedy, kiedy nie potrafimy skontaktować się z własnymi uczuciami. Wtedy nawet te zewnętrzne, którymi zostaliśmy obdarzeni - z czasem odchodzą, i stoimy tacy zagubieni w przestrzeni, która miała być przecież naszą bezpieczną przystanią, a przyniosła niepewność...
Tak sobie zinterpretowałam Twoją miniaturę, Ustinjo, z podobaniem
Pozdrawiam ciepło

[Orch]

Podzielam pogląd Alchemika i, że z natury jestem jak mówią czepialska, ale to nie do końca prawda, raczej lubię zrozumieć wszystko w najdrobniejszych szczególikach, to zapytam:
- czy nie byłoby lepiej jeszcze krócej, niż zaproponował Alchemik?
Np. tak =
pusto mi
miała pożreć nie opuścić...
a nadal
chodzę żyję
śmieję się też
czasem
tylko oczy mam
gdzie indziej
zagubione
w przestrzeniach
których niemierzalność
jest jedynie pewna

Dlaczego tak? Bo ta niemierzalność może dotyczyć stanu oczu lub też zagubienia w przestrzeni.
Cy poszłam dobrym tropem? Nie wiem. Jeśli błądzę - kieruj na właściwe tory.

[PoparzonaKawą]

Smutno peelce, miłość ją zawiodła,
gdy już się wycierpi, jeszcze niejedna miłość ją czeka.

[mironiusz]

[Rita]