[Rita]

ćwierkaniem pognały Wenus za dach sąsiadów
róż z fioletem pasami na niebo się kładą

i poranna orkiestra cichnie już pomału
niebo coraz jaśniejsze gołębie gruchają

zamilkli heroldowie bo rydwan Heliosa
złotem wtacza poranek srebrem świeci rosa

[Grain]

Zazdroszczę ja akurat kiedyś napisałem ptaki już od rana mogą sponiewierać.

Szukam tego starocia inspiro ty moja. Może coś ukręcę z niej na nowo.

W ostatniej banalny rym, poprzednie niezłe.
ja tak nie potrafię drzeć pasów fioletu i różu - wolę z ludzi - taka przywara.

zamilkli heroldowie bo rydwan Heliosa
wtacza się w poranek i srebro we włosach

ciutek lepszy wg ortodoksów gatunku

No dałaś im impulsa a miałem inne plany.

Pozdrawiam.

[Rita]

Pomyślę... zwłaszcza o tym srebrze we włosach, o którym nie lubię pamiętać.

Heliosa - rosa, też pomyślę.

Dzięki.

[fiołkowa]

Dałabym do "rymowanych".

Fajny wiersz

[Rita]

[Rita]

[fiołek]

"róż z fioletem pasami na niebo się kładą" - obiecuję, że wstanę, aby to tylko zobaczyć :-)

[Rita]

Pomału, moja miła. Róż jest zawsze i jeżeli niebo jest bezchmurne, tylko róż. Tego ranka, kiedy śledziłam świt przed napisaniem wiersza, fiolety powstały z rozmazanych i podświetlonych chmur. Dlatego były pasy w obu kolorach. Najwspanialsze przed samym świtem i potem są śpiewy ptaków i tego naprawdę warto doświadczyć. Masz orkiestrę naokoło siebie. A jakie zróżnicowanie dźwięków. Już przed świtem zaczyna się ptasi koncert. Kiedy słońce wzejdzie ptaki milkną. I posłuchać i zobaczyć warto. Bardziej chyba posłuchać.

Dorotko, posyłam serdeczności.

[amandalea]

Ładnie zaobserwowane i napisane Małgosiu

[Rita]

Dziękuję, Lidziu.