[ALmec_33]

Tak bardzo serce boli
że boleć bardziej nie może
więcej niż otwarta rana

laurkę chciałem podarować
dla ciebie moja Matulu
serce choć nie krwawi
na samą myśl pęka z bólu

tak mi ciepłej dłoni brakuje
jeszcze Mateńko coś ułożę
dziś a potem jeszcze raz znów
ale tylko dla Ciebie w sekrecie

los się we mnie okrutnie wgryza
niczym głodny wilk
szarpie duszą całą
czas pędzi na oślep jak oszalały

a obojętne słowa będą milczały
ze szpitalnego wypisu
gadatliwy pozostał nekrolog
w codziennej gazecie

to jeszcze jeden dzień Kochana
serce składam zamiast podpisu
zamiast laurki

wybacz synowi
kilka pozbieranych naprędce słów
zamiast wiersza

zapisane wersy na kartce
jak twoja epikryza

[Rita]

Od pierwszego czytania twojego utworu moja pamięć przywołała jeden z Trenów Kochanowskiego, ten który znam na pamięć. Nie chodzi o nastrój czy klimat, to za mało. To raczej dojmujące poczucie prawdy uczuć po stracie kochanej osoby.
Jeżeli twoja mama odeszła niedawno to spotkało cię ogromne szczęście, że tak długo z tobą była. Ja straciłam moją kiedy miałam dziewiętnascie lat.

Pozdrawiam serdecznie.

---

25.11.jpg

Plik ściągnięto 0 raz(y) 186,38 KB

[ALmec_33]

Rzeczywiście Małgosiu , moi rodzice doczekali Diamentowych Godów. Myślę jednak,że strata Mamy jest zawsze bólem i raną serca na zawsze. Bo to ile lat nasze Mamy były pośród nas to sprawa drugorzędna. Ból pozostanie zawsze taki sam.Tak myślę i bardzo tobie współczuję.

Artur