[kinoman]

Dotarło do mnie, że nikt z trzydziestu tysięcy
krakowskich poetów nie przyjdzie na mój pogrzeb,
już bez obawy przed obłożeniem ekskomuną.

Chichrałem się tym aż do obiadu, Na deser
była niemal namiętna epifania: Garou pozmywaj,
z ust żony nie do zdarciam niczym Cindy Crawford
z drugiej strony kawalerskiego lustereczka.

Ledwo zacząłem liczyć manowce,
nagle, we śnie, słabnący, najstarszy,
jeden z czterech szwagrów Apokalipsy,
nie mógł przerwać eutanazji na własne życzenie.
I oszalał.