[Vilan z Alandu]

Czemu książę markotne jest Twe oblicze?
Jesteśmy tu sami.
Nie musisz się bać.
Porozmawiajmy jak kobieta z mężczyzną.

Nie wahaj się.
Jutro zabijesz wrogów
a potem sam padniesz na zimny bruk
(tego wymaga konwencja).

Mówiłeś bym poszła do klasztoru,
lecz przecież wody
nie nabierzesz w kratę.
Popatrz odbija się w niej świat.
Inne są gwiazdy w kuli próśb.
Ktoś po nas stawiał będzie
nowe więzienia, domy publiczne i wychodki.

Lecz wtedy istnieć będziesz dla istnienia,
a nie dla celu, który trzeba uświęcić.
Zapalasz mi świeczkę
i widzisz jak drży?
Ale jest jeden ogień
i jedno niebo nad nami.

Dobranoc mój książę.
Całuj mnie teraz.
Jutro znów będziemy się kochać.

[Rita]

Ofelia rządzi. Dokładnie odwrotnie jak u Szekspira. Nie utopiła się i nawet nie zwariowała. Aż dziwi, że nie napisała tego jakaś feministka tylko facet.
Podoba mi się pomysł i utwór, w którym go przedstawiłeś.
Witaj na Postscriptum!

Pozdrawiam.

[Vilan z Alandu]

Dziękuję za komentarz. Faktycznie wyszło trochę feministycznie. Tak to już jest jak facet "rozmawia" z facetem.

Pozdrawiam.

[Rita]

Mój poprzedni komentarz był żartobliwy. Teraz chcę napisać coś poważnie, bo Twój wiersz jest poważny. Fundujesz sławnej parze bohaterów "życie po życiu". Hamlet już nie będzie musiał mścić zamordowanego ojca. Ofelia mówi mu, że będą się kochać. To jest naprawdę dobrze pomyślane.

Pozdrawiam.

[Vilan z Alandu]

Fajnie, że to jakoś wzrusza. Niektórzy odczytywali tą końcówkę raczej ironicznie, ale ja chyba wtedy pisałem ją z takim faktycznym prawdziwym przekonaniem. Chociaż Hamlet rozmawia raczej z duchem Ofelii, bo to duchowi pali się świeczki.

[Rita]