[tetu]

Są noce, kiedy wilki milczą i tylko księżyc wyje. George Carli


rozciąga się, pęcznieje. we mnie światło —
szczelna nieskończoność osi czasu — ofiarowanie
ciała i pokarmu. to wciąż za mało; nienasycenie

wykracza poza pełnię księżycowych krawędzi
i płonie. w atmosferze czerni
siekam niebieskie migdały, dopieszczam obcych

bogów. nocne niebo jest wolne
od podatków i barwnych parasolek, gdzie anioły
leżą do góry nogami. to czas jednorękich bandytów,

pachnących prostytutek. to czas, żeby zawrócić;
stąd aż do świtu — rwące niebo
rozwija skrzydła nietoperza. wyję!

jakkolwiek zwodniczo to brzmi.

[Rita]

Poetka wampirzyca, no pięknie.

Pozdrowioneczka.

[Rita]

[Witold Kiejrys]

Mocny wiersz z determinacją i równie mocnymi metaforami.
Z progiem - albo albo...Ale może też być zupełnie inaczej. Bo trafić za kobietą, to jak obstawiać lotka.
- Czym dla mnie interpretacja Rity. Kobiety, co to z niejednego pieca chleb jadła.

Pozdrawiam, witekk

[SławistanZamlar]

czy wampirzyca poetka, nie wiem. fanka mroku zapewne.

[Mirek]

mroczna poetyka mroczny świat pełnia bije po oczach hipnotyzuje
poniosła mnie wyobraźnia i nie chce mi się wracać

[ella_hagar]

Czyta się i czuje. Jest jakaś w tym płynność i łatwość czytania. Jest pazur.
Masz dobre pióro

Hm… Poszukiwanie sensu? Miejsca dla siebie? Oczekiwanie, że zepsuty świat się zmieni? Nienasycenie. Pragnienie, a wciąż mało i mało. Z tego jest ból, cierpienie, lęk, aż wreszcie wybuch - okrzyk „Wyję!”
To bunt. Wołanie o pomoc. I rozładowanie lęku, którego umysł nie potrafi uciszyć. Jednocześnie.


z pozdrowieniami
Ella