[Vilan z Alandu]

artysta Murakami Saburo
już prawie, prawie okazał się
poprzez megatony boskiego papieru pakowego

w tym krótkim rozbłysku jasności
ryżowe labirynty i triumfujące armie siewców kukurydzy
zazwyczaj ukryte dno rzeki pod mostem Tsurumi
rozwałkowany zegar na wieży
błony płodowe płaczące

co jeszcze jeszcze mogło się doczytać
z wyrazu jego ironicznie zniekształconej
twarzy

*tytuł happeningu z 1957 roku

[Vilan z Alandu]

Cieszy mnie, że postrzegacie ten wiersz jako zapis happeningu z 1957 roku, bo to silna i bezpieczna rama, powiedziałbym kurtyna . Ale ciekawi mnie gdybyście mieli jednak zerwać te zasłony z papieru pakowego i potraktować opisy skrajnie, dosłownie i brutalnie. Co potrafi odsłonić dno rzeki i rozwałkować zegar na wieży? I czy przedzieranie się to tylko i wyłącznie torowanie sobie drogi w gąszczu?