[tetu]

pan cogito nie ma dokąd wracać.
klasyczny porządek rozpadł się
na bezużyteczny żwir.

na pustym peronie świata
chowa pod językiem gładki otoczak —
ostatnią cząstkę uratowaną z gruzowiska.

oczy wpatrzonych żądają ładu i ojczyzny,
a on milczy ciężarem granitu.

nie traktat.
czy słyszysz panie herbert?

skurcz krtani.
nie traktat.

[Rita]