[Hardy]

Kiedy z brzaskiem wstaję, zboże
świt podświetla, kłos w kolorze
złotem błyska. Kropla rosy
słońca promień w sobie mnoży.

Choć purpurą jeszcze skrzy się,
już jest jaśniej. To, co dzisiaj
dzień przyniesie, niech się spełni.
Optymista, jestem dzielny.

Wnet muczenie krów w oborze,
w takt beczenie kóz i losze
kwiki świń, i pisk kurczaków…
Świt to życie! Nie ma strachu,

kiedy ciemność nocy znika
i żywizna już przywykła –
w szparach desek jasność błyśnie,
to czas karmy, a sen czmychnie.

W wiejskim życiu chłoń przyrodę,
gdy gorąco, to ochłodę
znajdziesz w zimnym nurcie strużki.
Ach, natura! Polne dróżki

bosą stopą nawet ślepi
mogą wyczuć. Pył oblepi,
ciepło ziemi ukojenie
wnet przyniesie. Raj nie w niebie,

lecz w naturze oczekuje.
Smutki precz więc! Żyję, czuję,
letni zapach nozdrza pieści,
brzęczy pszczoła, klekot gęsi
.
wigor wzmaga, krew pobudza.
Do roboty! W len obłóczon,
kosę ostrzyć! Zboże czeka!
Czas, dopóki nie wylega.

Twarz obmyta, koniec zwłoki,
lecz… nie słyszę. Gdzież pomruki
świnek i krówek w oborze?
Tak w przyrodzie być nie może!

… Wokół farmy i kombajny
dawną wiejskość już wyparły.
Kosy nie żną. Szczęściem słońca
wciąż nie braknie. Nie zna końca.

[Witold Kiejrys]

To z czym mamy do czynienia na wsi, obce jest tradycyjnemu rolnictwu. Dzisiaj na wsi polskiej funkcjonuje Przemysł Rolny. Obcy, wręcz szkodliwy i niszczący środowisko naturalne. Obszar, gdzie funkcjonuje wysokowydajny sprzęt i chemia, chemia, chemia.

Opisujesz wieś, której od wielu lat już nie ma. Którą całym sercem kochałem, choć miastowy jestem. Dzięki ci za to, kolego!


pozdrawiam, witekk

[Hardy]

Witoldzie - tak. Opisałem wieś, która pamiętam z lat wczesnodziecięcych, a następnie dużo później - 80. XX w., kiedy pomagałem przy żniwach u krewnych żony. Kosiłem właśnie kosą i szło mi to bez problemów, chociaż, podobnie jak Ty - jestem miastowy.

Jeżdżę dużo na rowerze poza miastem i widzę dzisiejszą wieś oraz kombajny - to są właściwie osiedla podmiejskich domków i przemysł rolny. Jednocześnie wspomnienia zainspirowały mnie do napisania tego bukolika...

Na szczęście Słońce jak świeciło, świeci nadal - to jest constans

Również pozdrawiam