[Gość]

lady e.







pani na włościach nazbyt wypukłych
by mogły oczy spokojnie płynąć
a dłonie zasnąć jak zimą susły
zapominając o szklance z drwiną

pani na wersach co rwą się życiem
plączą nić jażni z ciągłym pragnieniem
gdy krzyczą jawnie a kuszą skrycie
poczuj mnie wreszcie to cię odmienię

w ogród co wody nigdy nie woła
i kwitnie stale nawet przez zimę
w siano co pachnie w letnich stodołach
a gdy zapomnę to nawet imię

pani na włościach zakłada wianki
wplata we włosy słońca rumieńce
brodząc po duszy w szpilkach zachcianki
wiąże w snop plony co roku więcej



Łódź.27.09.2008.

[pątniczka]

Wiersz dedykowany wiec reszta jest milczeniem ...
powiem tylko że bardzo podobają mi się te dłonie co zasypiają jak susły
pozdrawiam

[AnDante]

A mnie "pani na włościach bardziej wypukłych", natomiast mam wątpliwości, czy kiedyś którąkolwiek z pań uda się zamienić w "ogród, co nigdy nie woła" ( choćby tylko wody)

Nieobce Ci są Pawle i poczucie humoru i lekkość pióra połączone z poetycką nutką

AD

[el]

Tym wierszem pewnie peel oczaruje ową lady:)

[AR]

[nuta niepokorna]

Cytat:

poczuj mnie wreszcie to cię odmienię w ogród co wody nigdy nie woła i kwitnie stale nawet przez zimę w siano co pachnie w letnich stodołach

- pisałes ten tekst dla Davida Coperfielda ? Bardzo oryginalny pomysł ..

[Fred]

[Gość]

czasami zdarza mi się coś z przymrużeniem oka
refleksje lżejszego kalibru ...
Lil , Dante , El , Al , Nuto , Fredzie
cieszę się , że udało mi się ukraść trochę Waszego czasu
bo złodziejaszek jestem
bez dwóch zdań

pozdrawiam
p.

[Snowboarder]

Oj super Ci wyszło. Podobają mi się szczególnie
dwie ostatnie zwrotki
Umiesz Ty umiesz.
Można się uczyc.

[Elżbieta]

i przy okazji ślicznego wiersza mamy zagadkę

and ... by the way, I'm lady E.
serdeczności
E

[amandalea]

[Ewa]

niekoniecznie w ten deseń
Pawle

chociaż Łęczyca to nie jej włości
(rody diabelskie nazwisko kryją)
płonie rumieńcem gdy wypukłości
osławia autor z myślą się kryjąc

jak ogród wody łaknie spojrzenia
zaniedbywana już od stuleci
snując się nocą po światłocieniach
czeka kto ciemność wreszcie rozwietli

znając pragnienia oplata duszę
zmienia cierpienie w miękką pieszczotę
wciąż zniewolona z derszczem pokuszeń
wciąż wkłada łancuch wiecznej rozkoszy



a może jednak?


jak kiedyś
Ev

[Jacek Sojan]

"poczuj mnie wreszcie to cię odmienię

w ogród co wody nigdy nie woła
i kwitnie stale nawet przez zimę
w siano co pachnie w letnich stodołach
a gdy zapomnę to nawet imię ..."

to je pyszne!
a jakie sakramencko przewrotne!
J.S

[Gość]

niekoniecznie w ten deseń
bo wieść gminna niesie
że jesteś jedną z Ew
pokusą pośród z drzew

ja tylko papucie
mam i ci nie zwrócę
zarosłych pokuszeń
bo przecież nie muszę

nic co ponad miarę
odmierzasz zegarem
własnego libido
wznoszącą się krzywą

ale ty o tym wiesz
i na imię masz Ev
gdy ja ciągle błądzę
wśród nurtów posądzeń

p.

[Gość]

Cytat:

Można się uczyc.

wszystkiego co złe ........................