[Elżbieta]

szybowanie (zajęciem jest wiecznym) ...

po szybie smużę marzę
palcem wskazuję
rysuję światy krótkowzroczne
prawdziwe w oczach na migotkę

krople ubrane we mnie
rządek proporcji i prędkości
krąglą się puchną toczą ubiegają
tamują na krawędzi

i dalej wspólnie samobójczo
zwitkiem przesmyku drogą
do nieba-morza
swój-mój-w nich tracą obraz

przeźrocza chwili
gdy po szybie
tak sobie smużę marzę
i od początku i bez końca

© Elżbieta 2006.07.11

na ten dom patrzyłam całe lata... tylko drzewa były mniejsze...