[Serafiel]

Słychać jeszcze ciche serca bicie,
do obrazu w senne odzianego okrycie,
głos w gardle zamarł, wiąże słowa w myślach,
milczenie wokół i wszędzie tylko cisza,

Puls w skroniach nadaje życia rytm,
pustynia uczuć, oazy już brak,
schowane, głęboko gdzieś serce metalowe,
zostało tam, gdzie było przeznaczone,

Rozsypał się sens kolejnych dni,
w otępieniu utulenie smutku wyznaczone,
nie zastąpione uczucia, o jednym źródle,
schowanym głęboko, w otchłani wspomnień,

Lecz pamięć pozostała,
choć wzgardzona, tam została,
zespolona najsilniejszą więzią,
poza czasem, rozsądkiem i wiedzą,

Kawałki powstałe kiedyś z całości,
nie odtworzone, nawet w wieczności,
nie same z siebie, nie dla innych celów,
tylko jedno jest w stanie odbudować początek,

Teraźniejsza przeszłość,
paradoks uczuć,
zagmatwanie czasu,
brak leku na nicość,

Z okruchów marzeń zbudowałem swój świat,
ze łzami w oczach podnosiłem fragmenty,
piedestał był jeden i jeden pomnik,
następnym razem? Tak się nie robi,

Czas wzgardy i bezlitosnej pogardy,
pustynia uczuć złowieszczo wzywa,
gdy spojrzysz kiedyś, we własne serce,
czy powie Ci, że dobrze się stało?

Czy było za dużo, a może za mało?
Czy warto było, zniszczyć wszystko?
Gdy przyjdzie wejść nad życiowe urwisko,
Czy bez oparcia, upadniesz nisko?

Przyjaciele, są i byli,
czy szczerzy i wierni, pokaże czas,
jedna była szansa, zachować szczerego,
przyjaciela, na silnych fundamentach opartego,

Odrzucone marzenie przez bierność i kłamstwa,
upadło z trzaskiem, fragmentów tysiące,
powstałych z jedności, tej jednej, jedynej,
ze łzami w oczach, podnoszę z ziemi,

Lecz choć świat zaszklił się w błękicie,
choć blasku pozbawione są źrenice,
nie spłynie po policzku ciepła łza,
nie zrodzi w sercu się nienawiść,

Miłość jest jedna, pierwsza, najsilniejsza,
nie do odtworzenia, lecz na zawsze wierna,
gdy rozdzieli drogi: milczenie i czas,
nie zaginie drogowskaz, do nadziei gwiazd.

[Serafiel]

Nikt się nie pokusi o krytykę? Może być bezlitosna, więcej się nauczę

[Ewa]

daj przeczytać do końca....

[nuta niepokorna]

Witaj ... jestem tu od czerwca ale mam pewne obserwacje które pozwolą Ci zaistnieć chyba w miarę szybko i wyjaśnią brak reakcji na Twój wiersz ..
Myślę że jest przegadany ... długi i ciężki .. każdy rzuca okiem i myśli ..- to za dużo do czytania i leci dalej ..Masz dużo do powiedzenia więc zawrzyj to co chcesz powiedzieć w kilka mniejszych wierszy a ten potraktuj jako konspekt do tego ,... Wiem co mówię bo sama uwielbiam przegadywać wiersze za co mi tu po łapach dają ... ale rację zazwyczaj mają niestety .
Może trudno Ci to teraz zrozumieć ale uwierz że krótsze czytane są z marszu a elaboraty zwykle pomijane ... na oko bez czytania widać że ciężki gatunkowo same poważne przemyślenia ... oczywiście ze to w cenie ale forma musi być tym bardziej lżejsza..

Rymy stosujesz w sposób nieźle pogmatwany zrobiła się od tej strony mieszanka malo przyswajalna jakbyś pomieszał makaron z ryżem i kaszą i miał zamiar to zjeść .. Wiersze rymowane muszą się trzymać pewnej konsekwencji rymowej - na tym polega m.in ich specyfika ...
Chciałeś w tym wierszu zawrzeć całość tematu jaki sobie wziąłeś pod pióro - to za dużo ... zrób z tego cykl krótszych temacików i tez będziesz miał całość ale nie wrzucaj wszystkiego na raz lub zrób z tego skróty myślowe widziane z różnych stron i pod różnym kontem i też wszystko powiesz co chciałeś ..
A póki co wklej cos krótszego ... paradoksalnie im mniej słów tym większa niekiedy poczytność i zainteresowanie ...
Tyle ode mnie ale pamiętaj że wyrocznią nie jestem ... piszę Ci tylko swoje spostrzeżenia .. na bazie własnych doświadczeń ..
A zatem nie odpuszczaj i .........do dzieła !!!

Pozdrawiam cieplutko

[amandalea]

[nuta niepokorna]

pomyślałam Li ale nie napisałam choć rzeczywiście to nie takie oczywiste dla kogos kto dopiero zaczyna bywać tu i tam na salonach ...

[amandalea]

[Leszek Wlazło]

Poczytałem i posłuchałem mądrych wypowiedzi. Ze swojej strony dodam, że rymy w tym wierszu nic nie dodają do wypowiedzi i wiersz mógłby się bez nich obejść, a przecież niektóre funkcje rymów ubarwiają przekaz i może warto o tych funkcjach poczytać:

http://www.postscriptum.net.pl/viewtopic.php?t=126

[Serafiel]

Dzięki za spostrzeżenia

Wiem, że mam tendencję, do "przegadywania", jak to nie raz zostało ujęte, czasem po prostu chcę za wiele zawrzeć na raz, jak mnie "natchnie" to pisze wszystko, choć widać w pewnym momencie jest to błąd

Rymy... między Bogiem a prawdą, ten wiersz/ballada do czego Byście to zakwalifikowali, z założenia miał być biały, rymy są tylko efektem nałożenia się kolejnych myśli, są raczej spontaniczne.