[Ninoczka]

Na chwilę obecną




rozświetlony zachodzącym słońcem




z oddali

[Marek]

umiera, powoli ...

uwiebiam takie stare domy ...
jeszcze w nich mieszkają wszyscy Ci, którzy mieszkali
i ten, który go budował
oczyma duszy można słuchać rozmów, kaszlu dziadka,
stukotu garnków na płycie, trzasku ognia pod nią ...
a na strychu - duchy ...

kiedyś na Podlasiu zrobiłem kilka fotek takich domostw ...
w środku też ... piękne ...
niestety podczas kolejnych przeprowadzek gdzieś zaginęły te fotki ...

[Ninoczka]

Ruiny obejścia



pozostałości po studni, w której nie było widać ...dna



a drzewko sobie...rośnie jak przed laty




SERCE BOLI...ale cóż....

DZIĘKUJĘ MARKU

[amandalea]

Widzę Niunś, że świetnie sobie poradziłaś ze zdjęciami
Piękne choć smutne, pełne nostalgii ale cóż, takie jest życie...

[Elżbieta]

Ninoczko,
domy mają to do siebie że się starzeją, niszczeją, przechodzą w zapomnienie...
To przecież tylko miejsce.
Ale wystarczy, że wejdziesz w taki stary dom i ... ożywa.
Miejsce zamienia się w serce.
jesiennie niezmiennie
E

[Leszek Wlazło]

Domy umierają stojąc.

[Ninoczka]

Lidko zapomniałam, jak to się robi, ale mnie oświeciłaś


Elżbieto niby tak, "Tam dom Twój, gdzie serce Twoje"...a jednak żal wspaniałych chwil, które nie wrócą

Leszku może i racja - czesto tak jest, gdy brak w nich miłości
- w moim było jej aż nadto - moiże dlatego tak ...ciężko na sercu?

DZIĘKUJĘ WAM za


i sympatyczne wpisy