[Elżbieta]

elixir vitae



to nic że życie uczy mnie
że wszystko tak niełatwe
perpetualnie staram się
optymistycznie patrzeć

zamieniać to co kolor ma
skojarzeń z nocą płaczem
na odcień inny choćby w snach
mozaiką skrytych znaczeń

nad ranem budzi często lęk
i trzyma w złym uścisku
długie godziny aż po dźwięk
wstających drzew o brzasku

przychodzą wtedy wspomnień zjawy
siadają w pustych kątach
parzą herbatę kubek kawy
przyszłość z przeszłością plączą

gdy pytam kiedy dotrę w kraj
bez uczuć bólu zakamarki
śmiechem milczeniem dają znak
wszystkowiedzące Parki

Nona wciąż snuje niewidoczną nić
przędzie przypadki zdarzenia
wiąże dziurawą losu sieć
z nieznanym zakończeniem

czasem pojawia się Decima
by sprawdzić wątek połączenia
uważnym okiem czy wytrzyma
splot pod ciężarem przeznaczenia

zamykam oczy tonę w sen
wypraszam siostry nie czekając
na trzecią której imię znam
lecz nie chcę z nią spotkania

jeszcze nie dzisiaj Siostro Trzecia
schowaj czerń sukni i nożyce
ja upnę skrzydła by polecieć
w codzienność słońca i księżyca

wiem czasem trudno lecz spróbuję
zostawić przepis kilka słów:
nogi na ziemi głowa w chmurach
elixir jawy z domieszką snów

© Elżbieta
trzeciego dnia kwietnia 2009 roku