[Elżbieta]

kaligrafia albo sztuka pięknego pisania


ala-ola-cebula atramentowe łzy
mama tata kot uli a tu as
kot bez imienia w paski
w mojej wersji to miau

doskonalenie krągłości zaczynam zwykłym ołówkiem
w misterium znaków poznaję sensy połączeń

kaligrafia przy podokiennym stole
mama kroi słoninę tata szatkuje kapustę
bliźniaki pod żółtą lampą chłoną jabłka

moje małe „a” wysuwa język bo łatwiej
bibuła to płachta kosmatego śniegu
lepiej nie deptać jej spokoju
kiedy już stalówką z krzyżykiem
ustawiam szeregiem ogonki i kreski
odbitki bezmyślne rok w rok

walczę z niecierpliwością zakrętów
w si„ę” w którym łatwo się zgubić
w trzeciej ławce wyryta pamiątka
„j”-ot kocha mni-„e” bez kropki

a gdy ostatnia litera zamyka mój elementarz
przechodzę do pierwszej pisanki
w nieskończoność linii
zeszytu


© Elżbieta
ósmego dnia lipca 2009 roku


„Kaligrafia – sztuka pięknego i ozdobnego pisania. Do ok. 1960 była w Polsce przedmiotem nauczania początkowego, mającym na celu doskonalenie pisma odręcznego. Kaligrafia była także przedmiotem kształtującym charakter, cierpliwość, była podstawowym przedmiotem (raczej obowiązkowym przedmiotem. Elżbieta) w szkołach.”
Cytat z: http://pl.wikipedia.org/wiki/Kaligrafia