[Leszek Wlazło]

pod pręgierzem

zapytał po co wędzidłem ograniczasz wolne słowo
uporządkowaniem skażasz nurt współczesnego chaosu
w alienacji stajesz obok
nie starając się namaszczenia poczuć

z falami przyszło obco brzmiące nowe
rozplenione jak króliki czyniło spustoszenie
odbierał tożsamość przebijający kolec
każde wahanie zatrzymywało szorstkim gdzie leziesz

liryka myślenia zepchnięta do opozycji
w ukrytym zakwitała muślinami
tylko wariat ośmielił się romantyzmem szczycić
nierozpoznawalne składniki tłumu skandowały zabić

[amandalea]

niedzisiejszy bard opiewał piękno
płynąc z zapomnianym nurtem
wygrywał nam melodię tęskną
zapełniał chwile puste

raniły słów wiatraki
bezmyślnie mieląc przestrzeń
nie potrafiły jednak zabić
chęci by świat swój opowiedzieć

więc dziś czytając to co wyżej
pomimo smutku co spoziera
jednak lirykę ciągle słyszę
i proszę nie chciej nigdy przestać

[Marcin]

Otulał wieczorne chwile,
wypełniając nimi przestrzeń
zaczytaną. Nim noc minie -
wrócę jeszcze!

Niech więc trwa liryczna fiesta,
a za Lidią tylko szepnę:
nie chciej przestać...

[Leszek Wlazło]

Lidziu, Marcinie dziękuję

nieraz nostalgia brudne słowa
zgubę liryki we mnie wieszczą
rymów jednakże miodny okład
zbłądzić nie daje melodią pieszczot

[amandalea]

[Maryla]

Smutne, prawdziwe ale Ty nie przestawaj byś romantykiem

Niech Ci melodie pieszczot grają,
pomimo smutku, krzyków wokół
bo są potrzebne wzruszeń nuty
by w nich niejeden piękno poczuł

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]