[Indianeczka]

Zniknąłeś na peronie, jak ciało złożone do grobu,
a tu obiad dla dzieci trzeba gotować, wietrzyć
pokoje, wiązać sznurowadła, a sznur zaciska się.
Potrafiłeś delikatnie rozplatać go i odwieszać mnie
na łóżko. Teraz nic. Szyja się wyciera, a tu pranie,
stos naczyń do zmywania i choć woda,
stos pali się. W gardle nie ma twojego języka,
więc zasypiam jak mniszka, a światła pociągów
pogaszone, a jutro
kolejna stacja.

[ajs]

[Hania]

Ciekawie, jak zawsze u Ciebie, Indianeczko. To spodobało mi się najbardziej:

[Indianeczka]

[Marek]

się zajrzało

[el]

Mnie się zajrzało i pomyślało. Rozumiem - wolałabym nie.


Pozdrawiam.

[Irena]

Przystanęłam na tej Twojej stacji....bo warto. Lubię Twoje pisanie, jest w nim to co solą w codziennym życiu.
Nie zawsze zostawiam ślad, ale czytam zawsze




Serdecznie...............................................Ir

[Bożydar]

Przerzutni się nie czepiam ale inwersji, stos pali się i owszem.
Pozdrawiam.

[Indianeczka]

[pątniczka]

Nie wiem czemu akurat ta stacja piętnasta, ale rozumiem życie obok
hym... widzę że zmieniłas styla całkowicie i szczerze pisząc wiem , ze taki akurat na topie , ale nie mój Ci on
Pozdrówka

[Indianeczka]

[pasikonik]

Hou, zajrzałem. Nie zwidział mi się szyk w "zaciska <-> się".
Wierszyk po 14 latach małżeństwa?
Może jestem zbyt delikatny, ale język w gardle w tym wierszu mi nie leży.
Z przerzutni nie czuję tylko:

Cytat:

wietrzyć pokoje

Sumując: sam nie wiem. Chyba zgodzę się z Lilak.

[Indianeczka]

[pasikonik]

No to nie zgadłem . Pozdrawiam!

[Indianeczka]