[eva_14]

nie zgadzam się z samotnością i brakiem towarzystwa Korien. nigdy sie nie uskarżałam, na powyższe. szuka sie takich ludzi i takiego środowiska (czyt.innych twórców), którzy nie doszukują się owej niezrozumiałej ekscentryczności, ale wręcz ja akceptuja. własciwie, to po cóz nam inni? pani z Urzedu Skarbowego, jest potrzebna, raz w roku. sklepowa częściej, sąsiadowi wystarczy się odkłonić, albo ukłonić. bliscy... o z tymi bywa problem. ale i na to, mam własną wypraktykowaną koncepcję.

[Korien]

Samotność, jako pojęcie nie ma nic wspólnego z liczbą osób, jaka cię otacza, więc to, że ktoś pisze i daje do oceny innym ludziom nie jest w żaden sposób miarką jego samotności. A literaci, którzy żyją z pisania w ogóle nie muszą szukać czytelników, bo nie rozmawiają z każdym człowiekiem sięgającym w księgarni po jego książkę.

,,właściwie, to po cóż nam inni?"

Większość ludzi przejawia jednak potrzebę bliskości z drugim człowiekiem. Utrzymują kontakt z rodziną, szukają partnera na całe życie, obracają się w zakreślonym gronie znajomych i przyjaciół. - Ty się nie uskarżasz ( i ja nie mówiłem, by ktoś się uskarżał ) , ale niezasadne byłoby mierzenie wszystkich własną miarką.


Wklejam większy fragment jego oświadczenia:

,,Pisanie w najlepszej swojej postaci, jest życiem samotnym. Organizacje pisarzy łagodzą samotność pisarza, ale wątpię, czy doskonalą jego pisarstwo. Jego autorytet publiczny wzrasta, kiedy odrzuca swoją samotność, lecz jego praca niejednokrotnie na tym cierpi. Albowiem pracę swoją wykonuje sam jeden i jeśli jest dostatecznie dobrym pisarzem, musi co dzień stawać w obliczu wieczności albo jej braku. "

Samotność, jako pojęcie nie ma nic wspólnego z liczbą osób, jaka cię otacza, więc to, że ktoś pisze i daje do oceny innym ludziom nie jest w żaden sposób miarką jego samotności. A literaci, którzy żyją z pisania w ogóle nie muszą szukać czytelników, bo nie rozmawiają z każdym człowiekiem sięgającym w księgarni po jego książkę.

,,właściwie, to po cóż nam inni?"

Większość ludzi przejawia jednak potrzebę bliskości z drugim człowiekiem. Utrzymują kontakt z rodziną, szukają partnera na całe życie, obracają się w zakreślonym gronie znajomych i przyjaciół. - Ty się nie uskarżasz ( i ja nie mówiłem, by ktoś się uskarżał ) , ale niezasadne byłoby mierzenie wszystkich własną miarką.


Wklejam większy fragment jego oświadczenia:

,,Pisanie w najlepszej swojej postaci, jest życiem samotnym. Organizacje pisarzy łagodzą samotność pisarza, ale wątpię, czy doskonalą jego pisarstwo. Jego autorytet publiczny wzrasta, kiedy odrzuca swoją samotność, lecz jego praca niejednokrotnie na tym cierpi. Albowiem pracę swoją wykonuje sam jeden i jeśli jest dostatecznie dobrym pisarzem, musi co dzień stawać w obliczu wieczności albo jej braku. "

[pątniczka]

posłuchałam i ja szkoda że mi urwało w połowie audycji i nijak do końca nie mogłam , choc próbowałam raz i drugi...

[Leszek Wlazło]

widocznie wrzuta była przeciążona spróbuj ponownie inną porą

[Marcin]

Przyłączam się do gratulacji dla Lidki i Leszka i załączam podziękowania za tak twórcze promowanie naszego forum

[amandalea]

[Leszek Wlazło]

Przyłączam się do wypowiedzi Lidzi.