[Elżbieta]

gdy się rodziłaś na wschodnim wybrzeżu pisałam



a za oknem banalnie jesień płoszą dzięcioły
nierytmicznie stukając morsem tylko im znanym
świat do góry nogami tonie w zimnym strumieniu
kruche liście żaglówki ciągną nurtem swój szelest

w lesie nago-bezbronnym pod bezlistnym już cieniem
zwalnia czas zaczepiając o palce ostrężyn
mruczy w listopadowym słońcu cisza aż po mrok
czarny motyl co szuka przed chłodem schronienia

życie spiesznie podchodzi i zagląda przez ramię
sprawdza błędy poprawia szalik słowa przeczucia
daje znać że nie wszystko przygasa z jesienią
mówi radość może przydarzyć się właśnie teraz

© Elżbieta
dziewiątego dnia listopada 2009 roku