[Elżbieta]

po długim spacerze



pytasz
tak zwyczajnie
czy się boję śmierci

- nie ma się czego bać
my nie umieramy

odchodzimy tylko
schodzimy z oczu
z codzienności widoku
za przerywaną linię
wykresy pamięci
ponad krzyk niemych dłoni
tam gdzie światło przenika
dochodzi dojrzewa

stajemy się
szeptem
............szeptem
..........................szeptem

© Elżbieta
szesnastego dnia lutego 2010 roku