[Elżbieta]

zostaje sam ogryzek



cisza to przekleństwo
genetyczny wyrok
niezasłużona kara
ton głuchej studni
od cembrowiny

cisza to poplątane nici
które miały iść prosto
porządek wątku i osnowy
ale przysnął zawiadowca

to przejście na drugą stronę
znak drogowy ku śmierci
gdzie słowa
umierają w pół słowa

cisza to chmura świadków
nie mogących dojść do głosu

cisza to krzyk niemego czasu
wkruszająca się w kanion rzeka
niepoliczalne krople od zawsze

cisza to arogancja
boga nie odpowiadającego na pytania
za jeden akt
za ugryzione jabłko

© Elżbieta
dwudziestego pierwszego dnia marca 2010 roku

• wiersz zainspirowany wierszem NN: nim czas