Strofa, która nie stanowi całości intonacyjno-składniowej(rozpoczęte w niej zdanie kończy się w strofie następnej) oraz nie tworzy zamkniętego układu rymowego (odpowiedniki rymowe niektórych jej wersów występują dopiero w strofie następnej).
Nad Kapulettich i Montekich domem (a)
Spłukane deszczem, poruszone gromem, (a)
Łagodne oko błękitu (b)
Patrzy na gruzy nieprzyjaznych grodów, (c)
Na rozwalone bramy do ogrodów, (c)
I gwiazdę zrzuca ze szczytu. (b)
(C. Norwid, W Weronie}
Typowymi strofami otwartymi są: tercyna, tercet.
(Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich)
Strofa zamknięta
Strofa będąca zwartą i skończoną całością syntaktyczno-intonacyjną, objętą zamkniętym układem rymowym.
Śpiewają wciąż wybrani (a)
U żłobu, gdzie jest Bóg, (b)
Lecz milczą zadyszani, (a)
Wbiegając w próg... (b)
(C. Norwid, Czemu nie w chórze?)
(Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich)
