Wiek: 48 Dołączył: 10 Lut 2013 Posty: 28 Skąd: Usa
Wysłany: 2013-04-02, 00:33 Śmierć wymaga samotności
Śmierć wymaga samotności
Powraca rozpacz. Przychodzi do mnie nocą, samotną łzą spływając po policzku, nieludzko chłodnym. Tą senną wizją, co noc zaglądam w oczy otchłani. Niezmiennie odnajduję tam początek i koniec. Odurzony narkotycznym pyłem świat, zatacza się by upaść. Nie myślę, nie czuję…
Rozglądam się wokoło bez emocji. Stopniowo uśmiecham się do mrocznych myśli. Boże, już dość. Dosyć tych stale zaciśniętych ust, mięśni w ciągłym napięciu. W chaosie dźwięków, świateł, barw, przychodzą mdłości. Tykanie zegara. Przeciekam przez czas. Bije północ…
Czuję jak ogarnia mnie śmiech. Opary mętnych myśli. Biegnę…
Otwieram oczy z blaskiem poranka. Jestem w domu. Odkrywam, czuję jak wchodzi mi to w krew, jak staje się nawykiem. Nie pamiętam wczoraj…
Widzę twarz. Jest taka zamyślona i smutna. Otwiera usta, by rykiem ciszy wypełnić przestrzeń. Wzrokiem dopadam do drzwi. Wybiegam…
Stój!
Zatrzymać czas!
Powstrzymać zegar! Ten jego pulsujący rytm.
Staram się. Błądzę, gubię wątek. Tracę świadomość…
Odczuwam przypływ żaru wyzwolenia. Przyjmuję destylat narkotycznego szaleństwa. Nie mogę się poruszyć! Nawet mnie to bawi. Robię się spokojny. Czas umiera. Wieczność jest blisko…
Zrywam się z chłodem poranka. To tylko sen…
Boże, nie daj mi błądzić. Oświeć łaską przebaczenia. Ześlij cierpliwy los…
Po latach, często myślę o tym, jak łatwo rani się bliskie nam osoby i jak trudno naprawia poczynione szkody. Czy aż tak trudno jest zapamiętać, że raniąc innych, ranimy samych siebie?
Życie, miłość jest pięknym darem. Nie zawsze to doceniamy. Jakże często popełniamy grzech pychy? Zatracamy się w przekonaniu, że życie obdarowując nas szczęściem, daje nam coś na wieczność.
„Żyć tak, by osiągnąć szczęście i nie krzywdzić innych”.
A często to samotność prowadzi do śmierci...
Brak zrozumienia, oparcia, obecności.
I ból - zadawany przez innych lub samego siebie.
Można iść tą drogą przez lata!...
Po wszystkim: potrafię się tylko dziwić, że przeżyłam. I już niemal nie chcę pamiętać. Jedynie czasem, gdy bezsilność... Ale to nigdy nie jest rozwiązanie! Zaledwie ucieczka. Z czego w co - to wiedzą tylko ci, którzy nie zatrzymali się, nie mogli już wrócić... Znam kilku takich, niosę ich w sercu, łudząc się, że odnaleźli chociaż spokój...
Radku... Dotykam Twoich słów pełna wiary, ufna: już nigdy tak, takich odczuć!
Los się odmienia... czasem tak nioczekiwanie: gdy Ktoś się staje Całym Światem, Wszystkim...
I to jest Cud.
Dla takiej chwili warto wiele znieść! Dziś wiem... rozumiem...
I każde cierpienie przeszłabym jeszcze setki razy, by dojść do TEGO miejsca.
