[el]

cóż na to poradzi
że dojrzał w sobie pigwą
pomarszczoną chłodem

z oddechem wariata
do wczoraj pędził za cieniem
i nie słuchał tłumaczeń -
to tylko klatka czterech ulic
gdziekolwiek nie spojrzysz
czterech ulic obłędu
nad ranem nie będzie mniej

przecież noc nie zrodzi spokoju
najwyżej pazurem zatnie wers
a z nieba dla wszystkich
jemu tylko sypnie błękitem
lub okruchem rozsądku

na obdartej ławce w ryneczku
miejscowy głupek zwany poetą
modli się do królowej odmieńców

już nie mogę myśleć wierszami
słowo mnie okalecza
jak głęboko wbita drwina